142 



ontwikkelde nummnliniden juist uitnemend geschikt zijn gebleken 

 voor de nauwkeurige bepaling van het niveau eener laag. 



Hoe is nu het verschil in verspreiding te verklaren, dat vnen tus- 

 schen mol lusken en foraminiferen en tusschen de groepen der fora- 

 miniferen onderling opmerkt? Het komt mij voor, dat het in nauw 

 verband staat met de opvatting der soort. De soorten toch, waarmee 

 men in de palaeontologie rekening heeft te houden, zijn geen physi- 

 ologische, maar morphologische soorten. De individuen van dergelijke 

 soorten van mollusken en foraminiferen, die hier alleen in aanmer- 

 king komen, stemmen in een enkel anatomisch element, de schaal, 

 overeen. Zoodanige overeenstemming kan echter bij volkomen ver- 

 schil van andere elementen bestaan. Marginella glabella L. en 

 Pseudomarginella v. Maltzan van het eiland Goree leveren hiervoor 

 een uitmuntend voorbeeld; want hier worden volstrekt niet te onder- 

 scheiden schalen van gastropoden door geheel van elkaar afwijkende 

 dieren bewoont. Laag ontwikkelde vormen van foraminiferen zijn 

 echter veel moeilijker te onderscheiden dan schalen van mollusken, 

 zoodat niet alleen de „soorten", maar zelfs de geslachten veelvuldig 

 door overgangen met elkaar zijn verbonden. Daarom valt het niet 

 moeilijk in te zien, dat zoodanige morphologische soor- 

 ten een groot e horizontale en verticale verspreiding 

 kunnen hebben, terwijl dit bij de zeer gecompliceerd 

 gebouwde groep der nummnliniden geenszins het 

 geval is. De beweerde langlevigheid van zoovele foraminiferen 

 berust waarschijnlijk enkel en alleen op ons onvermogen, om de 

 soorten op grond van hun eenvoudige schalen te onderscheiden. 



Hoe dit ook moge wezen, zoo is toch het geheele karakter der 

 tertiaire fauna van het West-Progogebergte volkomen in overeen- 

 stemming met de vroeger door mij ontwikkelde theorie, waarnaar de 

 Javaansche Zee sedert het jongere eoceen van de Tethvs was gescheiden. 



Voor de ouderdomsbepaling der lagen komt in de eerste plaats 

 in aanmerking, dat van 103 soorten van mollusken, die gedetermi- 

 neerd zijn, riiet meer dan 7 nog heden leven, d. i. 6,8 °/ . Daarbij 

 komt, dat voor de als nieuw beschreven soorten betrekkelijk weinig 

 verwante vormen in de recente fauna waren aan te wijzen. In de 

 oudste neogene afzettingen, die tot nu toe van Java bekend zijn 

 geworden, de oudmiocene Rembanglagen, vindt men rijkelijk 13 °/ 

 recente soorten; de vormingen van het West-Progogebergte kunnen 

 dus niet jonger wezen dan deze. Nu rijst de vraag of ze misschien 

 zelf tot het Oligoceen moeten gerekend worden. 



Onderzoekt men de verwantschap, die de fauna van het West- 

 Progogebergte met oudere en jongere tertiaire faunen van den Indi- 



