143 



schen Archipel vertoont, dan blijkt, dat 24 — 25 soorten der hier 

 behandelde lagen in de neogene afzettingen van Nederlandsch-Indië 

 worden aangetroffen, geen enkele daarentegen in het boveneoceen 

 van Nanggulan. Er bestaan verder relaties tot de Gaj -groep van 

 Sind (Burdigalien). Uit een en ander blijkt, dat de West-Progolagen 

 aan de basis van het Neogeen moeten geplaatst worden en niet tot 

 het Oligoceen kunnen behooren ; ze zijn dus van oudmioceenen 

 ouderdom. 



De foraminif eren kunnen om bovengenoemde redenen niet voor 

 eene percent-berekening van nog levende vormen dienen ; het ontbreekt 

 in deze richting voor den Indischen Archipel ook aan ieder materiaal 

 voor vergelijking. Maar onder deze diergroep komt in de fauna van 

 het West-Progogebergie de oudmioceene Miogypsina thecideaeformis 

 Ruiten voor, die bij Balik Papan in Oost-Borneo in gezelschap van 

 AlveolineHa bontangensis Ratten en Lepldocycllna jiexuosa Ruiten 

 wordt aangetroffen, J ) en met deze beide laatstgenoemde soorten zijn 

 AlveolineHa globulosa Rutten en Lepldocycllna spec. uit de hier behan- 

 delde lagen nauw verwant. Zoodoende staat hetgeen wij omtrent 

 de foraminiferen weten in overeenstemming met de conclusie zooeven 

 uit de molluskenfauna getrokken. 



Het onderzoek der foraminiferen heeft buitendien bevestigd, dat een 

 globigerinensediment voorkomende aan de beek Tegalsari, in de 

 nabijheid van Nanggoelan, ïiequivalent is met de oudmiocene afzet- 

 tingen van het West-Progogebergte. Deze gelijkwaardigheid was 

 vroeger uit algemeen geologische beschouwingen afgeleid. 



De nadere vaststelling van den ouderdom der West-Progolagen 

 (binnen het oudmioceene tijdvak) ten opzichte der zooeven aange- 

 haalde Rembanglagen stuit op groote moeilijkheden. Want de fora- 

 miniferen van Rembang, die door Douvillé zijn onderzocht 3 ), behoo- 

 ren naar alle waarschijnlijkheid tot het middelste Aquitanien, 

 terwijl die van het West-Progogebergte volgens onze tegenwoordige 

 kennis op een hooger niveau, Bo ven- A q ui t an ien of zelfs Bur- 

 digalien, wijzen. Daartegenover staat, dat de Rembanglagen, zoo- 

 als boven gezegd, een hooger percentgehalte van nog levende mol- 

 lusken aanwijzen en dus op grond hiervan voor jonger dan de 

 West-Progolagen moeten gehouden worden. 



De moeilijkheid schuilt vooral daarin, dat in de laatstgenoemde 

 lagen ook Miogypsina voorkomt ; maar ik acht het mogelijk, dat 



1 ) L. Rutten, Studiën über Foraminiferen aus Ost-Asien. (Sammlgn. 1. tul. 9, 

 blz. 287). 



2 ) Les foram. d. couches de Rembang (Sammlgn. I, Lul. 10, blz. 19). 



