191 



Evenzoo werd het tri-strychnine-ferri-oxalaat bereid, waaraan volgens 

 de analyse de formule: \Fe (C 3 O t ) 3 \ Str s -\- 2 H^O toekomt, en werd 

 getracht dit door gefraktioneerde kristallisatie te splitsen. Het resul- 

 taat bleek steeds negatief te zijn, en hetzelfde was het geval met de 

 achtereenvolgens bereide zouten : Diammonium-strychnine-ferri-oxalaat, 

 diammonmm-chinine-ferri-oxalaat,cliainnioniwn-cinchonine-ferrioxalaat, 

 en diammonium-morphine-ferri-oxalaat. Slechts uit de oplossing van 

 het siryc]inine-7jOyxi werd eene groengekleurde verbinding verkregen, 

 welke echter geene andere aktiviteit vertoonde, dan eene die beant- 

 woordt aan de hoeveelheid van de in het zout aanwezige hoeveel- 

 heid strychnine. 



Ook de overeenkomstige zouten van het hydroxylamine leverden 

 geen positief resultaat bij dergelijke splitsings-proeven. 



§ 3. In het volgende worden daarom alleen de racemische zouten 

 van het type : 



\Fe:(C t H % 0<) t \Mé t + nU t O t 

 beschreven, waarin Me' achtereenvolgens K, (NH t ), Na, Rb, Cs, 

 en Tl is. Het _6a-zout kon eveneens verkregen worden, waaruit dan 

 weer allerlei andere zouten door behandeling met oplosbare sulfaten 

 te verkrijgen zijn. Het JVa-zout kristalliseert slecht, en is daarom hier 

 niet beschreven. 



Uit warme oplossingen worden veelal lichtgroene zouten verkregen, 

 die rhombisch zijn, en met 1 H 2 kristalliseeren, — niet met 2 H a O, 

 zooals door Scholz ') aangegeven wordt. Het overeenkomstige K-zout 

 kristalliseert slecht, en de resultaten der metingen daaraan, die in 

 elk geval op eene duidelijke isomorfie met de overige zouten van 

 dit type schijnen te wijzen, zijn daarom niet in bijzonderheden 

 weergegeven. 



Het meest gewone A-zout daarentegen is een triklien zout, dat 

 met 4 H. z O kristalliseert. Van het R b-zout werden, behalve in zeld- 

 zame gevallen rhombische kristallen, die waarschijnlijk met 1 H^O 

 kristalliseeren, ook trikliene verkregen, die donkerder van klem- 

 waren, en eveneens 1 H^O bevatten, doch slecht meetbaar zijn. Er 

 schijnen dus al minstens drie reeksen van hydraten : rhombische en 

 trikliene met 1 H^O, en trikliene met 4 AT, O te bestaan. Daarentegen 

 werden de kristallen met 2A^O, welke door Schglz genoemd 

 worden, in geen geval aangetroffen. Een systematisch onderzoek naar 

 de hier mogelijkerwijze optredende hydraten en hunne evenwichten, 

 is zeer wenschelijk. 



De zouten kunnen bereid worden, door aan de sterke oplossingen 



') A. Scholz, loco cit. p. 443. 445. 



