212 



dan toch vermoedelijk door electrische spanningstoestanden worden 

 veroorzaakt, te verminderen. 



Ten tweede heb ik mij laten leiden door de overweging, dat het 

 ,,activeeren" van een colloidalen katalysator veelal berust op een 

 fijnere verdeeling, d. w. z. op een vergrooting van het aantal atomen, 

 dat tegelijkertijd met de reageerende* stoffen in aanraking komt, 

 zoodat omgekeerd de paralyse moet veroorzaakt worden door een 

 vermindering van dit aantal. Dit laatste heb ik mij derhalve gedacht 

 het gevolg te zijn van de aanwezigheid der straks genoemde lagen 

 om de atomen van den katalysator, waartoe zoowel de laag van 

 het beschermingscolloide (arabische gom, protalbineznre natron) als 

 van alle andere in het medium aanwezige moleknlen — ook van 

 die van den katalysator zelven l ) — kunnen behooren (1. c. p. 262 — 263). 



Ik wil deze lagen de paralyse-lagen noemen 2 ). 



Aan de hand van deze aanname heb ik betoogd, dat bij een niet 

 zeer actieven katalysator het proces tot bijna aan het einde met 

 constante snelheid moet verloopen, mits men er voor zorg drage de 

 H 2 met voldoende snelheid in de vloeistofruimte aan te voeren. Is 

 de concentratie van de te reduceeren stof niet te gering, dan zal de 

 paralyse-laag aan den buitenkant met het mengsel van deze stof -f- 

 waterstof verzadigd blijven, terwijl aan den katalysatorkant de con- 

 centratie van dit mengsel (of liever van een der componenten) ten- 

 gevolge van de groote reactie-snelheid op wordt gehouden. Wij 

 meten aldus een diffusie-proces met constant niveau-verschil. 



Aangezien de concentratie van de te reduceeren stof op het eind 

 afneemt, waardoor de paralyselagen aan den buitenkant niet meer 

 verzadigd blijven, zal de absorptie-snelheid op het eind steeds af 

 moeten nemen. 



De verzadiging van de paralyse-lagen met gasvormige waterstof 

 werd door mij verkregen door de colloïdale oplossing krachtig met 

 H s te schudden en het aantal stooten in de minuut op te voeren 

 totdat de absorptiesnelheid bij het gebruik van een zeer actieven 

 katalysator niet meer steeg. Daardoor konden wij ons onafhankelijk 

 maken van het eerste diffusie-verschijnsel (A. p. 262): de oplossings- 

 snelheid van de gasvormige waterstof. 



b Dit laatste kan dan als agglutinatie, uitvlokking of zelfs krystallisatie worden 

 waargenomen. 



s ) Wij hebben deze lagen aaneengesloten en min of meer doordringbaar gedacht; 

 het is echter mogelijk, dat zij bij zeer geringe concentraties der op elkander in- 

 werkende molekulen moeten worden voorgesteld als ondoordringbaar en voorzien 

 van min of meer uitgestrekte openingen. Het spreekt van zelf, dat dit een geheel 

 andere verklaring zou eisenen dan wij hier voorloopig gegeven hebben. 



