234 



De vergelijkingen worden dan, als nu de accenten differentiaties naar 

 r aangeven, tot de eerste orde nauwkeurig 



f + -/=-= "<?!, 



r 



& ! + —P («' + y') = — x 9l - 2i, 



r r 



die inderdaad gemakkelijk blijken van elkaar afhankelijk te zijn. 

 Men kan dus een willekeurige conditie toevoegen. Neemt men 

 daarvoor b.v. 



« = 2ft 

 dan vindt men, tot de eerste orde, buiten de zon: 



r r r 



R 



waar a = I k (^ r 2 c/r. Verwaarloost men a, dan zijn dit de termen 



o 

 van de eerste orde in de ontwikkeling van (6 A) naar machten van 



A = l /R\ 



11. Keeren wij terug tot de vergelijkingen (10), (11), 12). Deze 

 moesten, als zij exact waren, van elkaar afhankelijk zijn. Zij zijn 

 echter niet exact, zooals boven aangegeven is, en zijn dus met elkaar 

 in strijd. Vormt men de combinatie: 



d(\2) 

 2 . -"— ' + 2 [m' — V] . (12) - [m' + ri] . (11) — m' . (10), 



dan vindt men T ) : 



= n'axQ. . . . . , . . . (18) 

 Derhalve de vergelijkingen zijn alleen van elkaar afhankelijk, 

 d. i. een stationnaire toestand, waarbij alle materie in rust is, zon- 

 der dat er spanningen optreden, is alleen mogelijk als of p = 0j öf 

 n" = 0, d. i. g i4 = constant. In het stelsel A is nergens q = 0, daar 

 buiten de zon q = q is. De bedoelde evenwichtsstand is dus alleen 

 mogelijk met g u = const, en dan volgt uit (10) dat xo — 2A= xy 1 =0 

 moet zijn, d. i. er mag geen „gewone" materie bestaan. Als deze 

 wel bestaat, zijn, niet alleen binnen die „gewone" materie, maar 

 overal in de wereldmaterie, de T F , verschillend van T^. Men 

 kan b.v. de wereldmaterie opvatten als een adiabatische vloeistof 



') Het blijkt gemakkelijk dat (18) in (17) overgaat als men termen van hoogere 

 orde dan de eerste verwaarloost. 



