238 



Ik ging uit van eene oplossing van 50 Gr. glukose in gedistil- 

 leerd water, die na koken, werd aangevuld tot 1 Liter. Van deze 

 glukoseoplossing pipetteerde ik telkens 40 cM 3 in een maatkolfje 

 van 50 cM 3 , bracht in sommige kolfjes eene afgewogen hoeveelheid 

 van het te onderzoeken aminozuur en voegde verschillende volumina 

 eener NaOH-oplossing van bekende sterkte toe. Met gedistilleerd 

 water werd ten slotte aangevuld tot 50 cM 3 en goed doorgeschud. 

 De aldus verkregen oplossingen werden in een luchtthermostaat van 

 34° geplaatst, zoodat de temperatuur van de vloeistof in de kolfjes 

 langzamerhand steeg. 



Bij aanvang der proef en verder van tijd tot tijd werden polari- 

 satie en kleurintensiteit der oplossingen zooveel mogelijk onder ver- 

 gelijkbare omstandigheden bepaald. De resultaten dezer waarnemingen 

 vindt men in tabel I. (Zie tabel volgende pag\). 



Uit de in tabel I vermelde proeven volgt in de eerste plaats, dat 

 de onderzochte aminozuren de draaiing van glukose practisch niet 

 beïnvloeden (polarisatie van Nrs. 6, 7 en 8 bij aanvang). 



Na 3V 3 uur is de polarisatie het meest achteruitgegaan daar, 

 waar de NaOH-concentratie het grootst was (Nrs 5 en 9 : + 4°, 6 V.). 



Ofschoon het toegevoegde aantal cM 3 der NaOH-oplossing bij Nrs. 

 6, 7 en 8 even groot is als bij Nrs. 5 en 9, ziet men, dat de 

 polarisatie bij 6, 7 en 8 slechts tot resp. 6,5, 6,6 en 6,5 is gedaald. 

 Dit getal is dus iets lager dan dat van N°. 3, waar 3 cM 3 NaOH- 

 oplossing was toegevoegd. Men kan hieruit dus besluiten, dat 2 

 milligram molecuul van elk der aminozuren de werking van bij be- 

 nadering 2 cM' 1,06 N. NaOH-oplossing opheft. Ook de kleurinten- 

 siteit van Nrs. 6 t/m 8 (na ± 21 en 6 X 24 uur), die tusschen die 

 van Nrs. 3 en 4 inligt, is hiermede nagenoeg in overeenstemming. 



De «aminoderivaten van boterzuur, isovaleriaanzuur en isocapron- 

 zuur gedragen zich dus in alkalische oplossing als zuur en wel ten 

 naastebij als éénbasisch zuur. 



Onderzoek in zure oplossing. 



Ook de inversie van rietsuiker door zoutzuur wordt door de drie 

 genoemde «-aminozuren tegengegaan. Uit de in tabel ll n en IP ver- 

 eenigde resultaten blijkt voornamelijk door de bij aanvang verrichte 

 polarisatie, dat de onderzochte aminozuren noch de draaiing van 

 saccharose in belangrijke mate beïnvloeden, noch door eigen optische 

 activiteit de polarisatie der oplossing belangrijk veranderen. 



Terwijl de polarisatie bij toevoeging van 5 cM 3 1,01 normaal 

 zoutzuur na 16 7, uur (tabel 11°) op resp. +1,2 en + 2,5 is gedaald 

 (Nrs. 4 en 7), veroorzaakt toevoeging van 2 milligrammolecuul 



