310 



en m = 



: T: 1 



k is > 



ook 



D- 



J-k 



Dk 



y' = 2y — 



av 



-?\), 



zoodat 



is, waai 



•door 







f 



; = 2y— — 



y T A 







D a 



wordt. 



Maar 



A 



= A 



i 1 





tem 



'ijl *> k 





1 + y T/J' 



2 (1 + y) 



zoodat 



















is, 



y i 

 i+y T fc 



x y_ Il T Y — T 



1+y T k k 1+y 5 

 wordt. 7 1 , is dus altijd de hoogste der temperaturen, waartussehen 

 de experimenteel bepaalde uitzetbaarheid geldt. Passen wij dit nu 

 op Natrium toe, waar 278 . 10~ f! voor u is gevonden tusschen 



101° en 168° C. (Hagen), dan berekenen wij {1\ = 168+273 — 441) : 



0,573 0,573 



1970—0,573X441 1717 



334. 10-6 



0,563 0,563 



of a = : = - = 380.10-6 



1730-0,563X441 1482 



Daar dicht bij het smeltpuni de uitzettingscoëfficient waarschijnlijk 

 nog wat te klein zal zijn (denken wij slechts aan water, kwik, etc), 

 zoo is de gevonden waarde 278 wellicht te verhoogen tot 334. 

 Moeten wij een keuze doen, dan schijnt dus in elk geval de hoogste 

 der twee aangenomen kritische temperaturen, nl. 1970°, het dichtst 

 bij de waarheid te zijn. 



Nemen wij aan, dat de bepaalde uitzettings-coëfficient eigenlijk 

 geldt voor de gemiddelde temperatuur (101 -j- 168) : 2 = 134°,5 C. = 

 = 408° abs., dan zouden wij de slechts weinig lagere waarden 

 330 a 375 . 10~ 6 berekend hebben. 



Ook uit de dichtheidsbepalingen van Vanstone (1911) kunnen wij 

 de waarde van y' en dus van a bepalen. Deze vond nl. bij 

 110°, 184° en 237° C. resp. de waarden D = 0,9265, 0,9058 en 

 0,8891, gevende y' = 280 . 10 — 6 tusschen de eerste twee tempera- 

 turen, en y' = 315 . 10~ 6 tusschen de laatste twee. Of' 295 . 10~ 6 

 tusschen de eerste en derde. Nemen wij aan dat deze laatste waarde 

 geldt bij de middeltemperatuur 1 73°, 5, waarbij D = ongeveer 



295 10 — 6 

 0,909 is, zoo volgt uit « =± y' : D (zie boven) « = — — — j = 



= 325 . 10 ~ 6 , derhalve zeer dicht bij de boven berekende waarde 330. 



