373 



erfelijkheid eenvoudig door één paar erfeenheden, brachycephalie- 

 dolichocephalie, bepaald zou zijn. Als dit zoo was, zou men meer- 

 malen homozygote ouderparen moeten aantreffen, waarbij dus een 

 kindergroep zou behooren met zeer geringe verschillen der indices. 

 Deze komen echter in de lijsten niet voor. De tabel, die de families 

 bevat met vier grootouders, waarvan dus drie volledige generaties 

 bekend zijn, levert bovendien het volstrekte bewijs dat de hoofdvorm 

 niet volgens een enkel allelomorphe paar factoren overerft. De duiding- 

 van de erfelijkheidsbeweging volgens het monohybride schema ver- 

 werpen we dus daarom. 



Zeer wel mogelijk is, dat de erfelijkheidsbeweging van den hoofd- 

 vorm door een reeks van erffactoren bepaald wordt. De erfelijkheid 

 verloopt dan volgens het type, dat door Nilsson-Ehle 1 ) (1909 — 1911) 

 voor graansoorten stelselmatig uitgewerkt is en dat verschillende 

 onderzoekers (Lang, T. Tammes e.a.) op hunne resultaten en die van 

 anderen (Castle) van toepassing achten. Wordt de hoofdvorm, in 

 den zin van Nilsson Ehlk, bepaald door eenige paren erfeenheden, 

 dus A^ A^ A 3 . . . . en «, a a a 3 . . . ., dan kan van een ouderpaar de 

 vader een erffactor bezitien, die de moeder mist en omgekeerd, of 

 in heterozy goten vorm. Door combinatie van factoren kunnen dan 

 onder de kinderen hoofdvormen optreden met indices, grooter resp. 

 kleiner dan de ouders. Er ontstaat in 't algemeen een groote varia- 

 biliteit met onderling kleine verschillen, wat bij een beperkt aantal 

 individuen den indruk van intermediaire erfelijkheid kan maken. 

 Door bijzondere combinaties, die, zooals gemakkelijk te berekenen 

 is, zeer zeldzaam zijn, kunnen ook grootere afwijkingen optreden. 

 Het bewijs leveren, dat een kruising dit schema volgt, kan men 

 door gescheiden kweeken van de derde bastaardgeneratie (F t ). Dan 

 moeten verschillende getalverhoudingen optreden, naar gelang van 

 het aantal mendelende factoren, dat men voor de duiding van de tweede 

 bastaardgeneratie aangenomen heeft. Dit vond inderdaad in de 

 proeven van Nilsson-Ehle plaats. 



Dat, als de erfelijkheid aan den hoofdvorm de splitsingsregels van 

 Mendkl volgt, in dezelfde richting werkende factoren in den zin 

 van Nilsson-Ehle zullen aangenomen moeten worden, daarvoor 

 pleiten de gegevens van verschillende families. Zoo b.v. die, welke 

 in tabel II zijn bijeengebracht, waar één index sterk afwijkt van 

 de overige. Ook die van tabel VII, waar de indices der kinderen, 

 die van de ouders naar beide zijden of naar één zijde overschrijden. 



l ) H. Nilsson-Ehlk. Kreuzungsuntersuchungen an Hater umi Weizen. 1 umi II, 

 1909 u. 1911. Acta Universitalis Lundensis Lund. 



25* 



