374 

 TABEL II. 

 Rijen van indices, waarvan een enkele sterk afwijkt. 













Kinderen 







F 





u 



OJ 

 T3 

 cc 



> 



•a 



o 















E 



3 

 C 



Familie- 

 nummer 



Zoons 



Dochters 





1 



2 



3 



1 



2 



3 



4 



5 





I 



76.3 



80.3 



80.3 



80.2 



81.1 



80.6 



84.3 









I 



III 



76.5 



81.5 



77.3 



79.2 



84.1 



82.7 



80.9 



78.6 



81.3 





I 



XVII 



77.8 



81.7 



78.7 



79.2 



79.5 



77.7 



88.4 



84.8 







I 



CLXIV 



79.2 



77.8 



76.3 





79.7 



76.8 



75.8 



77.8 



83.5 



I 



CXCVI 



74.7 



79.5 



74.1 



82 



78.3 







.1 



I 



CLIV 











77.8 



75.1 



79.6 



82.5 79.2 



II 



XXXVII 



77.3 



76.8 



77.9 



82.3 





79.6 









111 



CCXV 



78.1 



81 



77.5 







85.6 









III 



XVI 





80.5 



83.8 



73.5 





84 



85.6 



82.3 



i 

 82 



II 



CXVó 





76.3 



76.8 



77.7 





83 



75.4 



79.6 



79 





IV 



We vinden in het bijeengebrachte materiaal dus aanwijzingen 

 voor de opvatting, dat er bij de erfelijkheid van den hoofdvorm 

 splitsing plaats vindt en dat daarbij eenige paren van erffactoren 

 betrokken zijn. 



Een tweede vraag is, of bij deze alternatieve erfelijkheid de eerste 

 bastaardgeneratie (i^) intermediair is, of dat er dominantie is. 

 Wanneer, zooals Hukst uit de literatuur aangeeft, braehycephalie 

 dominant is over dolichocephalie, dan zullen uit het huwelijk van 

 twee dolichocephale personen, alleen dolichocephale kinderen geboren 

 worden. Immers, de brachjcephale hoofdvorm is dan bepaald dooi- 

 den erffactor D (dominant), de dolichocephale door den factor R 

 (recessief), de eerste kan voorgesteld worden door de formule DD 

 of DR, de tweede alleen door RR en de paring van twee RR's 

 geeft alleen RR nakomelingen. De groote variabiliteit, het niet- 

 voorkomen van families, bij wie een bepaalde hoofdvorm nagenoeg 

 constant overerft, de complicaties, in de gevallen, waar drie generaties 

 volledig bekend zijn deden ons reeds besluiten, dat niet één enkel 

 paar factoren de erfelijkheidsbeweging van den hoofdvorm bepaalt, 

 doch we achten het mogelijk, dat daarbij eenige in dezelfde richting 

 werkende factoren werkzaam zijn. Daarbij kan nog dominantie 



