434 



kamersystole verwekt wordt, leeren ons de kamersy stolen, 

 die na 5 en 7- worden opgewekt. Na den extraprikkel op den boezem 

 bij 5 is na afloop van den T-uitslag van de kamer de snaar iets 

 langer in den ruststand, voordat de R-uitslag van de vervroegde 

 kamersystole begint, dan na den extraprikkel bij 7. Het verschil is 

 klein, doch duidelijk waar te nemen. Geheel in overeenstemming 

 hiermee is na den extraprikkel bij 5 de negatieve T kleiner dan na 

 den extraprikkel bij 7. Bij 6 begint na de extraprikkel op den boe- 

 zem de vervroegde kamersystole op een veel later tijdstip der kamer- 

 periode. De T-uitslag blijft nu positief, doch is iets verkleind. De 

 extraprikkel bij 8 heeft blijkbaar den boezem getroffen op hetzelfde 

 oogenblik, waarop deze door den sinusimpuls bereikt werd. 



Ook in deze opnamen is de vergrooting van de positieve T-uit- 

 slagen der postcompensatoire systolen des te sterker, naarmate de 

 extrasystole van de kamer meer vervroegd optreedt. 



Wanneer we nu de vraag nader treden, waarom de T-uitslagen 

 der kamerelectrogrammen na extraprikkeling van de kamerbasis en 

 den boezem des te meer in negatieven zin veranderen, naarmate de 

 extrakamersystole vroeger in de kamerperiode een aanvang neemt, 

 dan moeten we de oorzaak van dit verschijnsel zoeken in de geleid- 

 baarheid van de kamer. Op een vroeger tijdstip der kamerperiode is 

 deze geleiding langzamer dan op een later tijdstip. 



Daardoor begint de negativiteit van de punt bij een extrasystole, 

 die op een vroeg tijdstip der kamerperiode is opgewekt, later dan 

 bij een extrasystole,. die op een later tijdstip is te voorschijn geroepen. 



Dientengevolge overweegt de puntnegativiteit meer in het laatste 

 deel der kaniet-electrogrammen, naarmate de extrasystole op een 

 vroeger tijdstip der kamerperiode is opgewekt. Hoe vroeger dus de 

 extrasystole in de kamerperiode verwekt wordt, hoe meer de T-uit- 

 slag in negatieven zin verandert. Van belang is hierbij ook nog, 

 dat de contractiliteit van de basis, op een vroeg tijdstip der kamer- 

 periode nog gering is ; als vandaar de contractiegolf in langzaam 

 tempo de punt bereikt, is de contractiliteit hiervan volkomener 

 geworden. Doch ook deze factor is weer terug te leiden tot een 

 verlangzaamde geleidbaarheid op een vroeg tijdstip der kamerperiode. 

 Deze theoretische uiteenzetting klopt zoo goed op de experimenteele 

 gegevens, dat ik naar willekeur extrasy stolen met verkleinde posi- 

 tieve T-uitslagen en met negatieve T-uitslagen kan te voorschijn roepen. 



Op een enkel punt, dat in de figuren 8 en 9 duidelijk gedemon- 

 streerd wordt, wensch ik hier de aandacht te vestigen. In mijn 

 vroegere mededeeling werd er door mij reeds op gewezen, dat na 

 extraprikkeling van den boezem en van de basis ventriculi de T-uit- 



