436 



van den boezem een kamerextrasystole wordt opgewekt. We zien nu 

 den T-uitslag na extraprikkeling van de basis venfriculi ongeveer even 

 groot als na extraprikkeling van den boezem. In het laatste geval 

 wordt de vervroegde kamersystole opgewekt door de „Erregung", 

 die de kamer langs de gewone verbindingssystemen bereikt. Het tijd- 

 stip der kamerperiode, waarop de vervroegde kamersystole aanvangt, 

 is derhalve voor de grootte der T-uitslagen bepalend, niet de plaats, 

 waar de prikkel aangrijpt. Het spreekt vanzelf, dat dit laatste niet 

 geldt, wanneer een extraprikkel de punt treft. Maar ook hier ver- 

 andert de T-uitslag van de kamerextrasystole des te sterker in posi- 

 tieven zin, naarmate de extraprikkel de kamer op een vroeger tijd- 

 stip der kamerperiode treft. In Fig. 10 komt dit duidelijk uit. Bij 

 1 en 3 treft de extraprikkel de kamerpunt op een vroeg tijdstip 

 van de kamerperiode. Er komen nu zeer groote positieve T-uitslagen 

 te voorschijn. Bij 2 treft de extraprikkel de kamerpunt op een latei- 

 tijdstip. Dientengevolge is de positieve T nu kleiner. Als bij 4 op 

 een nog later tijdstip de kamerpunt door de extraprikkel getroffen 

 wordt, is de positieve T nog weer belangrijk kleiner. Bij 4 was de 

 basisnegativiteit reeds begonnen, als de extraprikkel inviel en de 

 snaar naar en over den O-stand terugvoerde. Het blijkt dus, dat de 

 kamerpunt in de opstijgende lijn van den R-uitslag prikkelbaar is, 

 In de kamerelectrogrammen der extrasy stolen na extraprikkeling 

 van de kamerpunt opgewekt, overweegt derhalve de basisnegativiteit 

 des te meer in het einde dezer electroerammen, naarmate de extra- 

 prikkel de kamerpunt op een vroeger tijdstip der kamerperiode treft. 



