486 



Het zal nu van belang zijn na te gaan, hoe boog de hypergly- 

 kaeraie zal kunnen opgevoerd worden, voordat glycosurie optreedt 

 of anders uitgedrukt, hoever de tolerantie der nier voor suiker gaat. 



Het feit, dat men door de samenstelling der Ringervloeistof te 

 wijzigen den colloidalen toestand van het glomerulusepithelium zoo- 

 danig kan beheersehen, dat het al of niet suiker doorlaat, schijnt 

 ons van groot belang; want thans is het overbodig geworden om 

 ter verklaring van de physiologische glucoseretentie aan te nemen, 

 dat zich in het bloed vocht stoffen bevinden, die de glucose in 

 colloidale verbinding vasthouden en in dien vorm de glomerulus- 

 membraan niet kunnen passeeren. Dat deze onderstelling niet meer 

 noodig is zal voldoening schenken, nadat Michaëlis en Rona door 

 dialyseproeven en wij door ultrafiltratie gevonden hebben, dat 

 perkamentpapier en ultrafilters van celloïdine, alle in het bloedvocht 

 aanwezige glucose doorlaten, waarmede intusschen, gelijk wij op- 

 merkten l ) nog niet streng bewezen is, dat de suiker niet kan voor- 

 komen in een verbinding met een seruinbestanddeel, die wel 

 doorgelaten wordt door deze beide membranen, doch niet door het 

 glomerulusepithelium. Thans echter is aangetoond, dat hetglomerulus- 

 epithelium de glucose als zoodanig kan tegenhouden. 



Zoo staat men hier dus voor een nieuwen vorm van permeabiHteit: 

 cellen, in casu het glomerulusepithelium, laten wel zouten door, doch 

 de eveneens krystalloide suiker niet; wat in casu zeker doelmalig is, 

 want hierdoor wordt een voor de voeding noodzakelijke stof in de 

 circulatie gehouden. Voor zoover wij kunnen zien, vinden wij ons 

 hier geplaatst tegenover een geval, dat tot dusverre niet is waar- 

 genomen. Het darmepithelium toch en ook 'het peritoneum en de 

 pleura laten zoowel zouten als glucose door; de roode bloed- 

 lichaampjes van de meeste dieren laten noch zouten, noch suiker 

 door. 2 ) Alleen sommige bloedlichaampjes, nl. van mensch, aap en 

 hond schijnen tot op zekere hoogle doorlaatbaar voor suiker. 



Eindelijk willen wij nog op een ander verschijnsel de aandacht 

 vestigen. Bestudeert men namelijk tabel III, dan ziet men, dat 

 niettegenstaande de doorstroomingsvloeistof met neutraal rood was 

 bedeeld, meestal een kleurlooze urine werd verkregen. In die ge- 

 vallen was het neutraalrood dus door het glomerulusepithelium 

 teruggehouden. Dat de urine inderdaad vrij van neutraalrood was, 



•) Vergel. onze meergenoemde eerste mededeeling in deze Verslagen p. 945. 

 2 ) Alleen zijn de bloedlichaampjes permeabel voor de ionen van zouten en dan 

 nog uit zich die permeabiliteit in beperkte mate. 



