500 



3 minuten belicht. Na afloop werd D weder gefotometreerd. De ver- 

 lichting werd nu veranderd door de leus C te diaphragmeeren. De 

 metingen werden herhaald en een nieuwe opname gemaakt. 



Zoo hebben wij eenige reeksen opnamen bij verschillende inten- 

 siteiten gemaakt. 



De lengteverschiilen der spectraallijnen werden gemeten door de 

 beelden op elkaar te leggen en zoo lang te verschuiven tot van de 

 te vergelijken lijnen de toppen naast elkaar vielen. De afstand van 

 de donkere voetpunten werd dan gemeten. Doordat men zoo beide 

 lijnen over een vrij groote lengte kan vergelijken, en beide op den 

 zelfden ondergrond verschijnen, kan men het lengteverschil tamelijk 

 goed bepalen. Echter niet nauwkeuriger dan ± 0.2 6 mm. 



Wij vonden bij intensiteitsverhoudingen 1 : 3, 95 : 8,80 met den 

 spectrophotometer gemeten gemiddeld lengteverschillen van 3,7 en 

 6,5 mm. Berekenen wij hieruit de intensiteitsverhoudingen dan vin- 

 den wij 1 : 3,6 : 9,4\ Deze afwijkingen komen overeen met lengte- 

 verschillen van 0,2 7 en 0,2 mm., zijn dus geheel van de orde van 

 nauwkeurigheid waarmede de lengte der lijnen bepaald kan worden. 

 Een systematisch verschil voor de verschillende lijnen kon niet 

 gevonden worden; uitgemeten werden de lijnen 5191 — 5170, 5461, 

 4359, 4047 en 3650. 



Wij hebben ook den sector nog voor veel grooter intensiteitsver- 

 hondingen bijv. 1 : 60 en 8 : 100 geprobeerd. Dan was steeds de 

 korte lijn te kort. Het is ook niet te verwonderen, dat de sector in 

 de extreme gebieden niet goed kan zijn. Voor sommige onderzoe- 

 kingen zijn deze echter niet van belang, daar zal men deze methode 

 met vrucht kunnen gebruiken. De geringe nauwkeurigheid van onze 

 methode x ) stelt ons niet in staat een oordeel uit te spreken over 

 het al of niet gelden van de wet van Bunsen Roscoe. In ieder geval 

 wijzen de gevonden afwijkingen niet op de ongeldigheid. 



Vatten wij kort de voor- en nadeelen van deze methode samen, 

 dan mogen wij zeggen : de methode geeft op een enkele fotografische 

 plaat een overzichtelijk beeld van de spectrale intensiteiten ook in 

 het ultraviolette gedeelte van het spectrum, zij stelt ons in staat 

 kwantitatief veranderingen in de intensiteit te bepalen, de metingen 

 kosten weinig tijd en men heeft slechts weinig fotografische platen 

 noodig. De nauwkeurigheid der methode bedraagt echter niet meer 

 dan ongeveer 10%. Grootere intensiteitsverhoudingen dan ongeveer 



] ) Eigenlijk is aan alle photographische methoden een geringe nauwkeurigheid 

 eigen. A. E. Webër (1. c.) zegt bijv., dat indien men abnormale waarden uitsluit, 

 men toch op een mogelijke fout van + 8 % moet rekenen. 



