514 



Langmuir heeft een reeks metingen aan wolfraamlampen verricht, 

 waaruit men met behulp van het gemiddelde emissievermogen de 

 lichtsterkte van het zwarte lichaam kan berekenen. Bij hoogere 

 temperatuur zijn deze gemeten waarden in goede overeenstemming- 

 met de berekende. Bij de lagere temperaturen zijn de gemeten 

 waarden belangrijk kleiner. Langmuir schrijft deze afwijking toe aan 

 het optreden van het. Purkinje-effect bij de fotometrische bepalingen. 

 Rekent men nu de waarden van Nernst en Lümmer en Pringsheim 

 op de door Langmuir gebruikte temperatuurschaal om, dan blijken 

 de resultaten van hun metingen in vrijwel constante verhouding tot 

 die van Langmuir te staan; Langmuir vindt een 1,15 x zoo groote 

 lichtsterkte. Het is dus waarschijnlijk dat ook bij de metingen van 

 de eerstgenoemde onderzoekers het Purkinje-effekt een rol gespeeld 

 heeft. Ives en Kingsbury x ) hebben hier ook reeds op gewezen. Het 

 leek ons daarom de moeite waard de lichtsterkte van het zwarte 

 lichaam nog eens te bepalen en daarbij onze methode zoo in te 

 richten, dat het Purkinje-effekt niet kan optreden. Wij deden de 

 metingen in de nabijheid van het Au smeltpunt, omdat deze tem- 

 peratuur met voldoende zekerheid vast ligt, om uit de gemeten 

 lichtsterkte, de bekende energieverdeeling van het zwarte lichaam 

 en de ooggevoeligheid het mechanisch equivalent van het licht te 

 kunnen berekenen. > 



Methode en instrumenten. 



De door ons gebruikte opstelling vindt men in fig. 1 afgebeeld. 

 Door den kijker A, het fotomeler-prisma B en de beide totaal 

 reflecteerende prisma's C en D ziet men naast elkaar een met 

 oxyde zwart gemaakt alundum schijfje, dat in den oven i? geplaatst 

 is en een matglazen plaat F. Deze is van een diaphragma voorzien, 

 waarvan de opening nauwkeurig is uitgemeten. F wordt door een 

 2 e matglazenplaat G en een daarachter geplaatste projectielamp H 

 verlicht. De drie prisma's B, C en D zijn op één plaat f gemon- 

 teerd. Zij kunnen gezamenlijk verwijderd worden en weer op precies 

 dezelfde plaats worden gezet. Neemt men I weg, dan kan men met 

 den pyrometer volgens Holborn en Kürlbaum J de temperatuur 

 van den oven meten en met den sectorfotonieter volgens Brodhun K 

 de lichtsterkte van het matglas F bepalen. » 



Voor F was nog een roteerende sector L geplaatst. Deze draaide 

 bij de vergelijking van oven en matglas, doch stond bij het foto- 

 metreeren van F stil om een grooter lichtsterkte te verkrijgen. 



] ) Ives en Kingsbury. Phys. Rev. (8) 177. 1916 



