536 



plaatste de spier in een oplossing van Ringer. Dan bracht ik* door 

 directe prikkeling de spier tot contractie en registreerde deze door middel . 

 van den hefboom op een stilstaande beroete trommel. Daarna verving 

 ik de vloeistof van Ringer door water. Na 5 minuten was de punt 

 van den hefboom reeds duidelijk gestegen; nu wordt de trommel 

 een eindje gedraaid en opnieuw door directe prikkeling, een con- 

 tractie verwekt en opgeschreven. Zoo wordt telkens om de vijf 

 minuten de trommel een eindje met de hand gedraaid en daarna 

 een contractie op de stilstaande trommel overgebracht. Het resultaat 



is in Fig. 1 weergegeven. We zien, dat na 

 elke vijf minuten de punt van den hefboom 

 is gestegen en dat na 25 -minuten de punt 

 van den hefboom is gestegen boven den top 

 "van de eerste geregistreerde curve. Dan 

 antwoordt de spier ook niet meer op een 

 prikkel met een verkorting. De verklaring 

 van dit experiment is de volgende: door 

 het verblijf in het water neemt de spier 

 zwelt op en streeft naar den bolvorm. Daardoor 

 komen de uiteinden van de spier dichter bij elkaar en komt een 

 opzwellingsverkortiiig- tot stand. Zoodra deze opzwellingsverkorling 

 de Zuckungshoogte overtreft, zijn de mechanische verhoudingen van 

 de spier zoodanig geworden, dat na een prikkel geen verkorting 

 meer manifest kan worden. De prikkelbaarheid en het geleidings- 

 vermogen zijn intact en de verkorting is er al door de opzwelling. 

 De actieve verkorting van de fibrillen brengt de uiteinden van de 

 spier niet meer dichter bij elkaar, omdat deze reeds door het opzwellen 

 tot op den kleinst mogelijken afstand tot elkaar genaderd zijn. 

 Waar het op aankomt is dus dit, dat zulk een gezwollen spier niet 

 kan di lateeren. 



veel 



Fïg. 1. 

 water op, 



Bij het kikkerhart richtte ik mijn experimenten op de volgende 

 wijze in. Ik bond een canule van Kroneckek door den sinus venosus 

 in de boezems, nadat ik het septum alriorium en de atrioventricu- 

 lairkleppen verwoest had. Onder een waterdruk van 9 mM. door- 

 stroomde ik daarna het hart met de oplossing van Ringer en bracht 

 de hartcurven door middel van suspensie over op een beroete trommel. 

 Dan verving ik de Ringersche vloeistof door water. Het hart stond 

 dan in korten tijd stil en wel Ier hoogte van de toppen der tevoren 

 geregistreerde curven (zie Fig. 2). Wanneer men daarna weer op- 

 nieuw Ringersche vloeistof door het hart voert, kan men opnieuw 

 het hart doen pnlseeren, nadat eerst de zwellingsverkorting van de 



