546 



al rekent men ook met de rotaties van deze stoffen alsof ze werkelijk 

 anhydrisch waren. 



Het is dus duidelijk, dat de optische superpositie hier doorgaat of 

 deze stoffen water bevatten al of niet, en dat bij alle het asym- 

 metrisch eindkoolstofatoom met den lactonring voorkomt. 



Op deze wijze komen wij dus tot het resultaat, dat bij de onge- 

 substitueerde aldusen b.v. glucose, galdctosé, melksuiker, enz. de aan- 

 wezigheid van H 2 in het geheel niets verandert aan de structuur van 

 het asymmetrisch eindkoolstofatoom. 



Evenmin als bij methylglucoside zal dus in glucose zelf, het water 

 aan het eindkoolstofatoom gebonden zijn. Men kan zich nu afvragen 

 hoe het dan komt, dat Hüüson, niettegenstaande deze inconsequentie, 

 toch tot bevredigende uitkomsten is gekomen. De beantwoording 

 van deze vraag is zeer eenvoudig. Hüdson heeft n.1. bij zijn be- 

 rekeningen voor de rotatie van het anhydride de rotatie van het 

 hydraat genomen, hetgeen alleen mag, wanneer het water op zoo- 

 danige wijze gebonden is dat het de rotatie van het eindkoolstofatoom 

 niet kan beinvloeden. 



Is b.v. melksuikerhydraat een moleculaire verbinding van C 13 H 22 O n 



met '1 molec. water en geheel te vergelijken met CuSO„ . H 2 0, dan 



is het duidelijk dat het aan het suikermolecuul gebonden water de 



rotatie hiervan niet of slechts weinig verandert. Kennen we dus de 



rotatie van «-melksuikerhydraat, dan is deze rotatie dezelfde als 



die van melksnikeranhydride, daar in het suikermolecuul niets aan 



de groepeering van de actieve koolstofatomen is veranderd, en zoo 



is het te begrijpen dat, hoewel Hüdson zijn berekeningen heeft 



uitgevoerd met de rotaties van hydraten, deze (och tot goede 



resultaten hebben gevoerd ; maar daarmee is dan ook op zéér 



overtuigende wijze bewezen dat de hydraten niet de groep 



— (OH) 2 , 

 — C_ • bevatten. 

 H 



SAMENVATTING. 



De resultaten van dit onderzoek kunnen als volgt worden 

 samengevat : 



■d. De'eindoplosbaarheidslijn werd bepaald tusschen 89° en 200°, 

 uitgaande zoowel van ^-anhydride als van a-anhydride en deze, in 

 verband met de bepalingen van Hüdson, toonde aan het bestaan 

 van een knik bij 93°,5. 



2. Uit het feit dat «-anhydride zich boven 93°,5 steeds omzet in 

 li-anhydride en ook uit de voor het eerst bepaalde smeltpunten van 



