584 



beschreven. Ook achter den toestel is de buis met de droogbuisjes 

 op dezelfde wijze ingericht als in § 4 beschreven, maar de buis met 

 verhit koperoxyde bevat bovendien goudblad (dat niet wordt verhit !) 

 om kwikdamp vast te leggen. 



De gang der bepaling met dezen toestel is nu als volgt: Men sluit 

 de kranen D en E, verhit den eersten gasoven en laat gedurende 

 eenigen tijd den gasstroom door B gaan. Daarna worden D en E 

 geopend, men versterkt den gastoevoer en spoelt op die wijze de 

 buis E uit. Nu wordt de tweede oven ontstoken en schakelt men 

 de droogbuisjes in den gasstroom. 



Nadat deze gedurende een uur is doorgegaan, worden de buisjes 

 gewogen. Gewichtsverandering mag dan niet zijn ingetreden. 



Men brengt de buisjes weder op hunne plaats en trekt de staaf G 

 omhoog. Het kadmium valt in B en allieert zich met het kwik, 

 wanneer men het glyeerinebad op 100 a 120° verhit en het gedu- 

 rende de proef, die een uur wordt voortgezet, op die temperatuur 

 houdt. Na dien tijd worden de droogbuisjes wederom gewogen. 



6. De tweede methode, die wij hebben gebruikt om eventueel 

 aanwezig water op te sporen, hebben wij speciaal voor het zilver 

 toegepast. Zij steunt op de nieuwste onderzoekingen van Th.W. Richards 

 en zijne medewerkers 1 ) en op die van Vinal en Bovard °) (Bureau 

 of Standards te Washington), die hebben geleerd, dat het zilver, 

 ontstaan bij coulometrische bepalingen van zijne vloeibare insluitsels 

 kan worden ontdaan door verhitting op zwak roodgloeihitte (600°). 

 Streng genomen, wezen juist de nauwkeurigste bepalingen van dien 

 aard er reeds a priori op, dat de hoeveelheid vloeistof, die zilver 

 kan opnemen, van de orde 0,01 tot 0,004 procent bedraagt, en deze 

 resultaten zouden dus op zichzelf reeds voldoende zijn om de vraag, 

 in de vergadering van het „histitute of Metals" gesteld, te beant- 

 woorden. Toch hebben wij het interessant geacht dergelijke proe- 

 ven te nemen, ware het slechts om de resultaten der eerste methode 

 te kontroleeren. 



Te dien einde werd een zilverpreparaat van de bekende thermische 

 voorgeschiedenis, nadat het de behandeling A had ondergaan, in een 

 kwartskolfje gedurende 2 l / 2 uur op 600 a 700° verhit en de gewichts- 

 verandering bepaald. Vooraf hadden wij ons er van overtuigd, dat 

 het kwartskolfje zelf na verhitting gedurende dien tijd een gewichts- 

 verandering niet had ondergaan. 



') Journ. of the Americ. Ghem. Soa 37, 7, 675 (1915) 

 *) Journ. of the Americ. Ghem. Soc. 38, 515 (J916). 



