625 



eene radioactiviteit bezat 1 k maal die van de Fango van Battaglia. 

 Om na te gaan, of ook eene vergissing kon hebben plaats gehad 

 met andere monsters, onderzocht Dr. Blaaüw dit monster op Diato- 

 meeën en kon constateeren, dat het zeer zeker modder van Rockanje 

 was en wel van eene laag, overeenkomstig monster 4 a 6 van de 

 diepboring. Daarbij werd de Fango van Battaglia onderzocht en het 

 bleek, dat ook deze aan eene bepaalde soort Diatomeeën herkenbaar 

 is. De Diatomeeën als „gidsfossielen" konden dus ook hierbij weer 

 van dienst zijn. 



Toen dus de sterke radioactiviteit van genoemd monster ook bij 

 mij was gebleken, zijn we tot een tweede uitgebreid onderzoek over- 

 gegaan, met het doel, nog nadere gegevens te verkrijgen over de hier 

 betreffende kwestie. Dit onderzoek omvat de tweede reeks van proef- 

 nemingen hierboven gerangschikt onder rubriek II (zie ook inleiding). 



Rubriek II. 



Beschrijving van de methode van onderzoek, ri.l. de „directe" 

 methode: Deze komt in hoofdzaak hierop neer, dat van den gedroogden 

 modder een bepaald gewicht wordt afgewogen en deze massa ver- 

 volgens in de ionisatieruimte gebracht; de zich daarin bevindende 

 radioactieve stoffen, dus' niet alleen de daarin aanwezige einanatie(s), 

 veroorzaken ionisatie der lucht, die weer wordt gemeten. Deze 

 methode, reeds door Elstkr en Geitul voor bepalingen van de 

 radioactiviteit van gesteenten en grondsoorten ingevoerd en 

 tegenwoordig o.a. door Prof. Gockei, te Freiburg nog daarvoor 

 gebezigd, wordt evenwel op verschillende gronden bestreden *). 

 Ze bezit dan ook ontegenzeggelijk als meetmethode hare belangrijke 

 bezwaren o.a. deze, dat op bovenstaande wijze toegepast, eene absolute 

 bepaling of onderlinge vergelijking van het radiumgehalte niet 

 mogelijk is, -zelfs is een onderling vergelijken van de activiteit in 

 haar geheel niet streng doorvoerbaar. De ionisatie toch kan het 

 gevolg zijn van radium en hare omzettingsproducten, maar tevens 

 ook van thorium en andere actieve stoffen, wier stralen in zeer 

 ongelijke mate ioniseeren. Vervolgens is ook de absorptie tier stra- 

 lingen storend, daar deze verschillen oplevert èn voor de verschillende 

 stoffen èn voor de onderscheidene stralingen. Hiertegenover moge 

 echter als een zeer belangrijk voordeel der „directe" methode 

 worden genoemd, dat met haar een zoo veel sneller werken mogelijk 

 is ; geene lijdroovende chemische operatie's worden vereischt, zooals 

 bij de emanatiemethode ; bij de electrische meting behoeft niet eerst 

 de vorming van het evenwicht van de ingebrachte stof mol de door 



'ï Zie: E. H. Büchner, Jahrbuch der Radioakt. u. KI. 1918. 



41* 



