680 



in de stroomgebieden der Tji Djanggel en Tji Paraingkis gedaan. 

 In de Tji Pamingkis vindt men beneden de uitmond ing der Tji 

 Handjawar alleen de typische kleiformatie, die hier eene eenigszins 

 merkwaardige ligging vertoont: de lagen hellen vooral oostwaarts. 

 Wellicht duikt hier de uitgestrekte anticlinale, die wij beoosten 

 Buitenzorg uit het Westen zagen oprijzen, weer naar het Oosten onder. 



In den bovenloop der Tji Djanggel werd zuidwaarts hellende 

 kleischalie gevonden op slechts ongeveer 10 M. afstand van de steil 

 oprijzende hoornblende-andesiet en diens brecciën. Het is hier dus 

 wederom zeker, dat de kleischalie 'in de richting van den andesiet 

 onderduikt, maar het blijft eene open vraag, of de andesiet de 

 kleischalie bedekt, dan wel door eene verglijding ervan gescheiden 

 is. Volkomen analoge verschijnselen werden tusschen de Tji Djanggel 

 en de Tji Handjawar in een klein riviertje — de Tji Soerian — 

 waargenomen. Op enkele punten in dit gebied ziet men bovendien 

 duidelijk, dat hoornblende-andesietbrecciën op kleischalie rusten. 

 Het is echter niet uitgesloten, dat dergelijke breeciënmassa's van 

 de naburige bergen afgegleden zijn en nu secundair op de klei- 

 formatie liggen, zoodat ook deze waarneming nog niet geheel be- 

 wijzend is voor den relatief geringen ouderdom der „Oude Andesieten", 

 al verhoogt zij de waarschijnlijkheid daarvan. 



Eene zeer belangwekkende waarneming werd ten slotte in de 

 Tji Handjawar, direkt westelijk van den steil kegel vormigen, 970 M. 

 hoogen Goenoeng Handjawong gedaan. Hier vindt men op den 

 linker oever der rivier aan de basis vaste andesietrots, daarop eene 

 fijnkorrelige, grijsgroene breccie van geringe dikte, en daarop weer 

 uiterst dikke, grofblokkige brecciën. Alle brecciën hellen steil naar 

 het Westen en het maakt geheel den indruk, alsof zij zich in de normale 

 ligging bevinden, die zij moesten verkrijgen, als zij als effusiva 

 van den G. Handjawong werden afgezet. In de fijnkorrelige breccie 

 een integreerend en overgeplaatst bestanddeel der „Oude Ande- 

 sieten" werden nu talrijke, kleine insluitsels van tertiaire klei- 

 schalie gevonden. 



Wij zagen dus in het voorgaande, dat het sedimentaire tertiair 

 beoosten Buitenzorg voor verreweg het grootste deel uit eene zeer 

 fijnkorrelige kleiformatie is opgebouwd, waarin vulcanisch materiaal 

 geheel of zoo goed als geheel ontbreekt. Naar boven toe treden 

 echter in deze formatie grofklastische banken van vulcanisch materiaal 

 op. De toestand is dus juist omgekeerd als Verbeek en Fennema 

 veronderstelden, die aannamen, dat de diepere deelen van het 

 Tertiair „breccieus"', de jongere deelen „mergelig" zijn. Hiermede 

 vervalt het voornaamste argument voor den hoogen ouderdom der 



