709 



h 



gelijk re stellen aan een geheel veelvoud van — - l ). De ingevoerde 



quantengetallen hebben dan in eerste approxiinatie de volgende 

 beteekenis : één ervan bepaalt de grootte van de baan van de 

 periodieke solutie* zelve; de overigen bepalen de amplitnden der 

 kleine trillingen die het sj^steem om deze soltitie kan uitvoeren. 

 Heeft men alleen de periodieke solutie, zonder dat hierop kleine 

 trillingen gesuperponeerd zijn, dan zijn deze laatste quantengetallen 

 alle nul. 



Wil men nu alle quantenvoorwaarden als kinematische relaties 

 invoeren, dan moeten dus ook deze laatste quantengetallen gelijk 

 nul blijven: de amplitudes der kleine trillingen moeten dan eveneens 

 alle nul blijven: m. a. w. : er is geen enkele trilling om de periodieke 

 solutie mogelijk. 



Bij de in noot 2, bl. 702, genoemde onderzoekingen was slechts 

 één der quantenvoorwaarden als kinematische relatie ingevoerd, nl. 

 die welke de grootte van de periodieke solutie zelve bepaalde. Het 

 schijnt mij evenwel toe dat er geen reden aan te geven is waarom 

 men alleen rekening zou houden met deze quantenvoorwaarde, en 

 niet acht zou slaan op de andere. 



l ) Deze quantenvoorwaarden kunnen in den vorm gebracht worden 



dqk 



dQi . Xpk -— - = 2jt Pi = iii h. 

 oQi 



o 





Cf. J. M. Burgers, deze Verslagen, XXV, bl. 1060, 1917. 



