779 



en rubidium, en dat het — dit is nieuw — antagonistisch is met 

 uranium en thorium. Gesteld derhalve, dat er in de natuur caesium- 

 dieren zouden voorkomen, gelijk er nu allerwege kalium-dieren 

 bestaan, dan mag men aannemen, dat zij zich tegenover radioactivi- 

 teit en electriciteit op dezelfde wijze zouden verhouden als het nu 

 bekende, normale dier. En feitelijk is dit, wat het caesiumhart 

 betreft, ook zoo. Mesothoriumbestraling levert geen merkbaar effect. 

 Dat niet geheel alzijdige poloniumbestraling wijziging zou kunnen 

 brengen is niet te verwachten, daar het orgaan in een pericardium 

 is gehuld, dat het indringen der a-deeltjes grootendeels belet. Daarom 

 heb ik dit niet beproefd. Intnsschen emanatie-doorstrooming kan als 

 toets dienen. 



Gaat men hiertoe over, dan blijkt terstond de tegenstelling tusschen 

 de caesium-ionen en de niton-atomen, clie de radiumemanatie aan- 

 voert. Wanneer beide, in onmiddellijk op elkaar volgende doorstroo- 

 mingen, in passende hoeveelheid aan de oppervlakte der hartspier- 

 cellen worden gebracht, misschien gelegenheid vinden er in binnen 

 te dringen, dan zal aanwezigheid elk op zichzelf het voortkloppen 

 waarborgen, maar dezelfde hoeveelheden gelijktijdig voorhanden na 

 een kort tijdperk van afwachten stilstand teweeg brengen. Laat men 

 b.v. eerst een voedingsvloeistof, waarin 40 a 80 mgr. caesiumehloride 

 per Liter, passeeren en terstond er op een met 150 Mache-eenheden 

 per Liter, dan maken de krachtige caesiumkloppingen eerst voor 

 geleidelijk invallende rust en daarna voor emanatiekloppingen plaats. 

 De laatste zijn echter minder omvangrijk, vermoedelijk daar de 

 calciumdosis der vloeistof geen tegenwicht vindt in de niton-dosis, 

 (ontbrekende tonus-balanceering). 



Voor zoover wij weten, ligt het kenmerkende der niton-atomen 

 in de lading, die zij uitzenden. Althans moet dit het onmiddellijk 

 kenmerkende zijn, want de omvormingsproducten, die de overal gead- 

 sorbeerde atomen der opgeloste emanatie gedurende de eerstvolgende 

 vier dagen en later, steeds verminderend, zullen voortbrengen . 

 kunnen in de kortdurende proef, die wij beschreven, ternauwernood 

 een rol spelen. Hieruit mag men besluiten, dat dan ook het caesium 

 een lading, doch van tegengesteld teeken zal voortbrengen on dat 

 het ontdekte antagonisme tusschen caesium en emanatie op dit 

 verschil in teeken moet berusten. ') Gok in dit opzicht alzoo zon het 

 caesium naast zijne homologen, rubidium en kalium, komen te staan, 



') Ook een wederkeerigc adsorpliovonlringing, zoo. dal hel eene metaal het 

 ander van de oppervlakte dor hartspiercellen wegdringt, zou vlak bij de drempels 

 der beide werkingen het antagonisme kunnen toelichten, vooropgesteld dat beide 

 ionen dan boneden hunnen drempel komen. Maar wij hebben van emanatie (en 



