802 



oxyd verbinden, dat in het vaste metaal oplost, of door het melaal 

 geadsorbeerd wordt x ). 



Tegenover deze zuurstof theorie kan men de waterstot theorie 

 plaatsen, volgens welke de metalen in aktieven toestand een water- 

 stofbelading hebben, die het oplossen van het metaal katalytisch 

 versnelt. De waterstof kan voor een deel aanwezig zijn als hydruur, 

 dat in het metaal oplost. Deze waterstoftheorie wordt vooral door 

 Grave 2 ) en Rathert 3 ) verdedigd. Overigens sluit de eene opvatting 

 de andere niet uit. Het is mogelijk, dat in aktieven toestand een 

 waterstofbelading het oplossen in de hand werkt, terwijl tevens in 

 passieven toestand een zuurstof belading het oplossen tegengaat 4 ). 



Omtrent de wijze, waarop de zuurstof de instelling van het 

 elektromotorisch evenwicht vertraagt, of de waterstof deze versnelt, 

 vindt men in de literatuur weinig bizondere vooronderstellingen. 

 Men mag echter wel aannemen, dat in 't algemeen bedoeld wordt, 

 dat de instelling van het heterogene evenwicht metaal elektrolyt door 

 de gasbelading bein vloed wordt. 



De bovengenoemde theorieën hebben alle dit gemeen, dat er in 

 passieven toestand geen heterogeen evenwicht tusschen het metaal 

 en de oplossing bestaat. Daartegenover staan andere theorieën, 

 volgens welke wel heterogeen evenwicht tusschen metaal en 

 elektrolyt bestaat, maar het innerlijke evenwicht in den elektrolyt 

 of in het metaal gestoord is. 



Le Blanc 5 ) neemt aan, dat het evenwicht tusschen anhydrische 

 en gehydrateerde ionen in de oplossing zich langzaam instelt. 

 Wanneer nu, tengevolge van anodische polarisatie, de concentratie 

 der anhydrische ionen aan de anode toeneemt, dan verbinden deze 

 zich in sommige gevallen slechts langzaam niet het aanwezige water. 



De concentratie der anhydrische ionen wordt hierdoor sterk 

 vergroot, ofschoon de totale ionenconcentratie slechts weinig toeneemt. 

 Volgens Le Blanc zou de oorzaak der passiviteit dus een concen- 

 tratiepolarisatie in de oplossing zijn. Ook Kuessner 6 ) en Schildbach 7 ) 

 beschouwen de passiviteit op deze wijze. 



De tweede mogelijkheid, dat de passiviteit het gevolg is van een 



] ) Bennetts en Burnham, Zeitschr. f. Elektrochemie 22, 377, (1916). 

 3 ) Zeitschr. f. physik. Chemie 77, 513, (1911). 



3 ) lbid 86, 567, (1914). 



4 ) Foerster, Elektrochemie wassriger Lösungen, Leipzig 1915, 367. 



5 ) Zeitschr. f. Elektrochemie 9, 636, (1903); 11, 705, (1905). Zeitschr. f. physik. 

 Chemie 46, 213, (1903) Boltzmann Festschrift 1904, 183, Chem. News. 109, 63, (1914). 



6 ) Zeitschr. f. Elektrochemie 16, 751, (1910). 



7) lbid 16, 967, (1910). 



