812 



in zoutzuur, een potentiaal vertoonen van ongeveer — 0.75 V, of 

 — 0.47 V t.o.v. de waterstofelektrode. Deze waarde is in overeen- 

 stemming met die welke door Neumann, Rathert en Fredenhagen 

 gevonden werd, en die ook door Foerster wordt aangenomen. 



Deze potentiaal, die men den aklieven potentiaal zon kunnen 

 noemen, zal waarschijnlijk niet ver van den evenwichtspotentiaal 

 liggen. 



Deze zal alleen bereikt kunnen worden, wanneer het metaal 

 een voldoende hoeveelheid waterstof bevat, die bij elektrolytisch 

 chroom in het metaal aanwezig is, en die bij chroom van Gold- 

 schmidt in zuren door het metaal ontwikkeld wordt. De waterstof 

 moet dus hier de evenwichtsinstelling kataljtisch bevorderen. Dat 

 de potentiaal na eenige dagen terugloopt tot — 0.55 V. of — 0.27 V. 

 t. o. v. de waterstofelektrode, kan dan zoo verklaard worden, 

 dat het metaal zooveel waterstof verliest, dat de waterstofdruk 

 overeenkomt met één atmosfeer. Deze hoeveelheid waterstof is dan 

 te gering, om als katalysator voor de evenwichtsinstelling te dienen, 

 en deze eindpotentiaal zal een waterstofpotentiaal, geen chroom- 

 potentiaal zijn, zooals reeds op blz. 811 als mogelijk werd aangeduid. 



Scheikundig Laboratorium van de Universiteit. 

 Amsterdam, October 1917. 



