817 



Uit den minder of meer waarschijnlijken vorm van de zoo gevon- 

 den oplosbaarheidslijnen, kan men dan besluiten, of de aangenomen 

 evenwichtslijn minder of meer waarschijnlijk is. 



Zoo is in figuur 3 aangenomen, dat de lijn van het evenwicht 

 & 7* & in chloorzwavel bij 100° denzelfden vorm heeft als in toluol 

 bij 140°. 



Deze lijn is 4 B C in Figuur 3, het stuk B C is geëxtrapoleerd, 

 behalve het punt C. Uit deze lijn vindt men voor de oplosbaarheids- 

 lijnen bij 25° DE F, bij 0° O Hl, bij —60° KLM. 



Het beloop van deze oplosbaarheidslijnen is zeer onwaarschijnlijk. 

 In de eerste plaats zou, volgens deze lijnen, de oplosbaarheid van 

 ■Si in chloorzwavel door Sn sterk verhoogd worden, vooral bij — 60". 

 Bij zwavelkoolstof, waarin Si ongeveer evengoed .oplost als in chloor- 

 zwavel; wordt daarentegen de oplosbaarheid van Si maar weinig 

 door Sn verhoogd (3 de mededeeling 2, 3, 4). Men kan daarom niet 

 aannemen, dat door toevoeging van Sn de oplosbaarheid van S) zoo 

 sterk verhoogd wordt, als in Figuur 3 geteekend is. 



In de tweede plaats liggen de punten M I en /•'. die ^c oplos- 

 baarheid van Si in zuivere & bij -00°, 0°, en 25° aangeven, zeer 

 dicht bij elkaar en bij een zeer hoog «Si-gehalte. 



Dit zou willen zeggen, dal rhombische zwavel zelfs bij 60° een 

 oplosbaarheid in .S- zou bezitten van 77 " '„. Ook dii is onwaar- 

 schijnlijk, daar in de beste oplosmiddelen, chloorzwavel en zwavel- 

 koolstof, de oplosbaarheid bij dezelfde temperatuur slechte ongeveer 

 10% bedraagt. 



