818 



Men moet dus de evenwichtslijn Sx ^t S n in chloorzwavel zoo 

 teekenen, dat de oplosbaarheidslijnen bij D, G en K steiler loopen, 

 en dat de pirfiten F, I en M verder uit elkaar komen te liggen. 



Hieraan wordt door Figuur 4 voldaan. 



De hier geteekende ligging van de oplosbaarheidslijnen is echter 

 ook niet waarschijnlijk, daar hier, door toevoeging van niet te groote 



hoeveelheden *§*, de oplosbaarheid van Sy in chloorzwavel ver- 

 minderd zou worden. 



Geeft men echter de homogene evenwichtslijn een vorm, zooals 

 ABC in Fig. 5 vertoont, dan komt men tot een aannemelijken vorm 

 van de oplosbaarheidslijnen. Het is daarom waarschijnlijk, dat in 

 tigunr 3 de lijn van het evenwicht Sx^S n te laag ligt, in figuur 4 

 te hoog, en dat figuur 5 wel ongeveer de juiste ligging aangeeft. 

 Men kan daarom aannemen, dat het evenwicht Sn^tSy in chloor- 

 zwavel bij 100° in een mengsel van 50 at. °/ totaalzwavel bij 

 ongeveer 25 °/ & ligt. In toluol bevat het evenwichtsmengsel bij 

 140° nog geen 5 at. % S n - Chloorzwavel heeft dus een specifiek 

 gunstigen invloed op de vorming van S n . Dat dit niet uitsluitend 

 veroorzaakt wordt door de grootere oplosbaarheid van Si in chloor- 

 zwavel. blijkt uit een in de derde mededeeling, blz. 26, vermelde 

 waarneming. Daar werd gevonden, dat een oplossing in zwavel- 

 koolstof met 56 at. °/ totaalzwavel bij 100° slechts ongeveer 

 3 at. % S- bevat, wanneer het evenwicht S n ^ S>. zich heeft ingesteld. 



