S22 



grammen, die onmiddellijk vóór de halveering opgenomen werden 

 en tevens met de daarvoor geregistreerde kamerelectrogrammen. 



2. Een tweede serie proefnemingen werd verricht bij kikker- 

 harten, waarbij na de toediening der hiervoor vermelde vergiften 

 reeds halveering van het kamerrhythme was opgetreden. Dit gehal- 

 veerde kamerrhythme werd dan door een inductieprikkel, zooals 

 dat in mijne vroegere geschriften is vermeld, *) overgezet in het 

 normale 2 maal zoo snelle. Het normale kamerrhythme werd weer 

 overgezet in het gehalveerde. Zoo verkreeg ik in één opname de 

 kamerelectrogrammen uit het normale en het gehalveerde kamer- 

 rhythme. Gedurende het normale kamerrhythme wordt de prikkeling 

 veel langzamer door de kamer voortgeleid dan gedurende het 

 gehalveerde, omdat het aantal kamerslagen in het eerste rhythme 

 tweemaal zoo groot is als in het tweede. Een enkele maal werd een 

 spontane rhythmewisseling bij het niet .vergiftigde hart opgenomen. 



3. In een derde serie proeven werden door extraprikkels aan de 

 boezems toe te dienen, vervroegde kamersystolen opgewekt bij het 

 niet vergiftigde kikkerhart. Ik riep dan in het begin van de prikkel- 

 bare kamerperiode en op een later tijdstip vervroegde kamersystolen 

 te voorschijn. Zooals ik hiervoor reeds uiteenzette, waren de electro- 

 grammen dezer vervroegde kamersystolen te vergelijken met die der 

 periodische kamersystolen. Maar ook onderling werden de electro- 

 grammen der vervroegde kamersystolen vergeleken. Gedurende de 

 kamersystolen, die in den aanvang der prikkelbare kamerperiode 

 werden opgewekt, werd de prikkeling langzamer door de kamer 

 voortgeleid dan gedurende de kamersystolen, die op een later tijdstip 

 der prikkelbare kamerperiode te voorschijn geroepen werden. 



Deze 3 seriën proefnemingen verschaften me een ruim materiaal 

 om daaraan den invloed der prikkelgeleidingssnelheid op den vorm 

 van het kamerelectrogram te bestudeeren. Ik zal eerst deze 3 reeksen 

 van proeven na elkaar aan de hand van eenige opnamen bespreken 

 en daarna in een theoretische uiteenzetting mijn conclusies meedeelen 

 en daaraan eenige beschouwingen vastknoopen over de beteekenis 

 der verworven inzichten voor de electrophysiologie van het hart. 



I. Vergelijking der kamerelectrogrammen van kikker/tarten vóór 



en na de vergiftiging met digitalis. 



De proeven werden op de volgende wijze verricht. De kikker 



werd opgespannen op een kurk plaat en daarna werd hel hart op 



l ) Archives Néerlandaises de Physiologie de Thomme et des animaux Tomé I, 

 p. 271 et 502. 



