834 



De ruststand van de snaar wordt door de geleidingsvertraging nu 

 op een later tijdstip bereikt. Daardoor neemt de breedte van den 

 R-uitslag toe. Maar ook het verdere gedeelte van het kamereleetrogram 



i. 



; \ 



.(^ 



1 



< .-ryï 



Fig. 10. 



f X/ 



Fig- 11- 



wordt door de geleidingsvertraging sterk beïnvloed. Dit moge het 

 schema van Fig. 11 verduidelijken De basale en apicale negativi- 

 teiten bestaan hierin uit dezelfde curven als die van fig. 10, maar 

 de apicale negativiteit is nu verder naar achteren verschoven. 



Punt e ligt nu veel verder van a af dan in fig. 10. Wat is nu 

 het gevolg van deze verschuiving van de apicale negativiteit? In 

 de eerste plaats, dat aan 't einde van het electrogram de apicale 

 negativiteit gaat overwegen en daardoor de T negatief wordt. Was 

 de geleidingsvertraging minder sterk geweest, dan zou dit de posi- 

 tieve T alleen maar verkleind hebben. Maar ook de verbindingslijn 

 tusschen de R en de T is gedaald. Ook dit is begrijpelijk. Terwijl 

 in fig. 10 op een gegeven oogenblik de basale negativiteit n inter- 

 fereert met een even sterke apicale negativiteit n l , blijft daardoor 

 de snaar in den ruststand. 



Wanneer nu door de geleidingsvertraging de apicale negativiteit 

 verschoven wordt naar 't einde van liet electrogram, dan interfereert 

 het basale punt n niet meer met n l , doch met m l , dat verder van 

 den ruststand verwijderd is. Dit nu geldt na geleidingsvertraging 

 voor alle punten der basale negativiteit. Deze interfereeren dus alle 

 met sterkere apicale negativiteiten dan vóór de vertraging. Daarom 

 daalt de verbindingslijn tusschen de R en de T. Deze eenvoudige 

 constructie leert ons, waarom bij geleidingsvertraging niet alleen de 



