835 



R-uitslag verbreedt, maar ook de T in negatieven zin verandert en 

 de verbindingslijn tusschen de R en de T daalt. 



Een duidelijke toelichting voor de experimenteele gegevens. 



Omgekeerd zal bij versnelling der prikkel- 

 geleiding de R-uitslag smaller worden en de 

 apicale negativiteit in tegengestelde richting 

 verschuiven en wel naar voren. Dan zal 

 elk punt van de curve der basale negativi- 

 teit met een kleinere apicale negativiteit 

 interfereeren dan vóór de versnelling. Het 

 resultaat is dan een stijging van de verbin- 

 dingslijn tusschen de R en de T en een 

 vergrooting van de T, zooals 't schema van 

 fig. 12 aangeeft *). 



Een enkel woord nog over de hoogte van 

 de R. Wanneer de geleidingssnelheid van 

 j\s' de kamer zoo groot is, dat de apicale nega- 



' tiviteit den aanvankelijken uitslag van de 



Fig- 12. snaar reeds weer naar den ruststand terug- 



voert, vóórdat de volle basale negativiteit tot ontwikkeling is geko- 

 men, dan zal bij een vertraging van de geleiding, de hoogte van 

 den R-uitslag toenemen. Zoo zijn deze verhoudingen ook in 't 

 schema tig. 10 weergegeven. 



Is daarentegen de maximale basisnegativiteit bereikt, vóórdat de 

 apicale negativiteit de snaar naar den ruststand terugvoert, dan zal 

 een vertraging van de geleiding de hoogte van de R niet meer doen 

 toenemen, doch alleen den top ervan verbreeden. Deze verhoudingen 

 vinden we bij het kikkerhart na de verbloeding. 2 ) In een uitge- 

 breider mededeeling hoop ik hierop uitvoeriger terug te komen. 



Het spreekt vanzelf, dat de vorm van het kamereleetrogram niet 

 alleen bepaald wordt door de snelheid der prikkelgeleiding. In een 

 vroegere mededeeling van mijn hand, toonde ik de vormverandering 

 ervan aan door gedeeltelijke asystolie van do kamer.') Dan kan ook 

 de vorm ervan nog veranderen door 't meer of minder monophasisch 



! ) In de schema's van fig. 11 en 12 heb ik voor de basale en apióale compo- 

 nenten dezelfde gebruikt als in Fig. 10. Het spreekt vanzelf, dat door verandering 

 der prikkelgeleidingssnelheid deze beide componenten ook veranderen. Haar voor 

 beide deze veranderingen in gelijken zin zijn, zijn de resultaten toch, ais in fig. 11 

 en 12 is weergegeven. 



2) Zeitschrift für Biologie, Bd. 65, Seite 428. 



s ) Arcbives Néerlandaises de Physiologie de l'hoinmo et dos aniinaux, Tomé l, 

 p. 27, 1916 en Zentralblatt für Physiologie, Bd. 30, Seite L49, L916. 



