883 



bewegingen van het scrotum, welke vaak optreden, afzonderlijk te 

 beschouwen. 



4. Aanvoemoegen voor den reflexprikkel. 



De aanvoerwegen van de prikkels welke het reflex kunnen opwek- 

 ken, vormen de afferente zenuwen van romp- en poothuid. Uit den 

 beschreven vorm en uitbreiding van het ontvangstveld blijkt onmid- 

 dellijk, dat dit niet overeenstemt met hef, uitbreidingsgebied in de 

 huid van eenige bepaalde zenuw of van meerdere zenuwen of 

 wortels. De grenzen van het gebied verloopen schijnbaar geheel 

 willekeurig noch volgens segmentale (wortel-) gebiedgrenzen noch 

 volgens die van periphere zenuwen. Het receptorische veld vormt 

 dus geen ontleedkundige eenheid, maar wordt blijkbaar bedongen 

 door functioneele voorwaarden. 





---■--"' \\\ kA\v\ 



ftami faterahs dMiÏJifera>s.'a/esl[M _g 



ctwi Apëcferaiis dorsa/is/veritr, f em lat '•'" 

 ^ ; AA ÖVv 



M, §. 





Kig. 8. Uitbreidingsgebieden der huidzenuwen bij den bond, naar 

 Nahkich. 



Hoogstens zou men kunnen aannemen, dat de vrij standvastige 

 craniale grens van de reflexogene zone voor gelijkzijdige reflexen, 

 voor een deel samenvalt met de dorsale aslijn van den voorpoot. 

 Hieruit volgt dat het meest craniale wortelpaar waarlangs impulsen 

 voor het reflex, het ruggemerg bereiken kunnen, hel eerste borst- 

 mergpaar moet zijn. (Th. 1). Voorts treft hoe op den bovenarm 

 tegen den elleboog de grens van het ontvangstveld samenvalt met 

 de grens van het huidgebied verzorgd door de zijtakken van de 

 2 e — 13 e tusschenribszenuw (Th. 2 — 13). Men vergelijke lig. 8, naar 

 Nahrich. De caudale grens is zeer wisselvallig. 



