'888 



De huid van den voorpoot kan niet bewogen worden. Ontvangst- 

 en gevolgsveld van liet reflex vallen dus niet geheel samen ; dat 

 is grooter dan dit. 



Voorts moet opgemerkt worden, dat men door prikkeling van 

 de huid binnen het ontvangstveld nooit het geheele huidgebied dat 

 de M. cut. max. vermag te bewegen, in beweging kan brengen. 



Wanneer men het reflex opwekt, hangt het gevolg af' van aard 

 en sterkte van den prikkel en tevens van de plaats binnen het 

 ontvangstveld waar de prikkel aangrijpt. Het is niet gemakkelijk 

 een nauwkeurig overzicht te krijgen van alle bijzonderheden welke 

 zich hierbij voordoen. Enkele algemeene regelmatigheden kan ik 

 hier geven. Wanneer men het geheele ontvangstveld met krachtige, 

 ongeveer gelijk sterke onderstelde prikkels punt voor punt als 't 

 ware afzoekt en scherp op het reflexgevolg let, blijkt allereerst 

 duidelijk, dat de beweging der huid daardoor verwekt, telkens een 

 ander beperkt en omschreven huidgebied betreft. Zooals ik reeds 

 opmerkte: retlectorisch kan men nooit een zoo uitgebreide rimpeling 

 van bijkans de geheel romphuid bewerkstelligen, als dit het geval 

 is bij rechtstreeksche prikkeling van den N. corrugator. Daar op 

 verschillend gelocaliseerde prikkels, een verschillend gelocaliseerd 

 gevolg optreedt, moet dus telkens een verschillend gelocaliseerde 

 samentrekking van den M. cutaneus plaats vinden. Wat men 

 reflectorisch kan krijgen is: 1. het zich verschuiven op den romp 

 van een grooter of kleiner huidstuk, onder vorming van plooien, 

 min of meer loodrecht op de lengteas van het lichaam. Deze plooien 

 treden aan eene of aan beide zijden van het lichaam op. zooals 

 bo\en reeds beschieven. Zij zijn altijd het sterkst dicht bij de rug- 

 middenlijn, zeer zwak tegen de buikmiddenlijii; 2. het optreden van 

 een zwak trekken der huid van de liesplooi, waardoor plooitjes 

 ontstaan, loodrecht op het verloop van deze plooi. Deze beide vormen 

 der huidbeweging worden blijkbaar door de twee afdeelingen van 

 den M. cutaneus maximus veroorzaakt : in zekeren zin hebben honden 

 deze twee rompschudreflexen : een rughuid-verschuivings- en schud- 

 reflex, en een liesplooirimpelreflex, ieder met eigen spier en een 

 eigen gelijkzijdig en gekruist ontvangstveld. 



Wat betreft de plaatselijke verhouding tusschen prikkelplaats en 

 gevolgsplaats kan men onderscheiden-. J. het middengedeelte van 

 den romp. Op hier aangrijpende prikkels krijgt men het onsfaan 

 van de boven beschreven huidplooien, zoodanig dat enkele voor, 

 andere achter de prikkelplaats ontstaan. Hierbij wordt de huid vóór 

 de prikkelplaats naar achteren, de huid achter dezelfde naar voren, 

 in algemeen dus de huid zoowel vóór als achter de prikkelplaats 



