895 



vlinders de onderzijde tot nu toe vrijwel geheel onopgemerkt is 

 gelaten, getuige liet bijna volledig ontbreken van afbeeldingen 

 daarvan, zelfs in de meest recente werken. Reeds sedert jaren 

 bereidde ik dan ook een poging voor om in deze leemte te voorzien, 

 waarbij ik tot het besluit was gekomen, dat de bovengenoemde 

 algemeene onderstelling, evenals de daarmee samenhangende regels 

 betreffende kleurenteekenihg, voor alle groepen van vlinders geldigheid 

 bezaten, en dat met name de onderkanten der Heterocera-vleugels 

 een veel grootere fundamenteele overeenkomst in teekening verrieden, 

 dan uit den zooveel sterker gewijzigden bovenkant, met zijn ge- 

 meenlijk scherpe tegenstelling tusschen vóór- en achtervleugel-patroon, 

 viel op te maken. 



Het spreekt vanzelf, dat tot staving eener diergelijke algemeene 

 bewering, de nauwkeurige onderlinge vergelijking van alle bestaande 

 vlindervormen mag geëischt worden, maar tevens, dat hare waar- 

 schijnlijkheid grooler wordt met iedere nieuwe groep, waarbij zij 

 geldigheid blijkt te bezitten. Daarom acht ik de afzonderlijke beschou- 

 wing van kleine, scherp omschreven families van veel belang, en 

 meen die te moeten laten voorafgaan aan een algemeen overzicht 

 der geheele orde, zooals de Meyere dat geeft, waarbij uit den aard 

 der zaak, iedere familie slechts vluchtig kan nagegaan worden. 



Wanneer ik voor ditmaal de Arctiïdae uitkies, is dit tot zekere 

 hoogte een zaak van toevallige voorkeur, en zou ik wellicht even 

 goed met de Sphingidae of de Noctuidae. nog beter met de Geome- 

 tridae, hebben kunnen aanvangen. 



Voor een deel verklaart zich mijn keuze uit de levendige kleuren 

 en de schijnbaar grillige teekening van vele leden dezer familie, 

 waardoor ook allicht de Meyere er toe gekomen is, reeds in den 

 aanhef van zijn Lepidoptera-paragraaf de Arctiïdae als buitengewoon 

 duidelijk en volledig voorbeeld van gevlektheid in verband met het 

 stelsel van overlangsche aderen, aan te halen, en in den loop van 

 zijn stuk bijzonder vaak zijne voorbeelden uit deze familie te kiezen. 



Als geschikt punt van uitgang kan Arctia caja dienen, juist 

 omdat hier aan de bovenzijde de tegenstelling tusschen voor- en 

 achtervleugel zoo groot is, zoowel wat het patroon betreft, als de tinten, 

 waarin het is uitgevoerd. De voorvleugel toch vertoont een schijn- 

 baar grillige marmering in roomwit en donkerbruin, de aehier- 

 vleugel een vijftal zwarte vlekken met donkerblauw glanzend centrum 

 en fijnen gelen omtrek, op karinijnrooden grond 



Dezelfde tegenstelling in patroon en kleuren vindt men bij vele 

 verwante soorten terug, maar met tal van wijzigingen, die m.i. leer- 

 zaam zijn. Ofschoon ik in de onderhavige mededeeling de kleuren 



59 



Verslagen der Al'deeling Natuurk. 01. XXVI. A". L917/18, 



