896 



op zichzelf buiten beschouwing wil laten, zij opgemerkt, dat men het 

 rood dikwijls vervangen ziet door geel, het bruin door zwart. Het 

 room wit kan tot hooggeel worden, de blauwe glans der zwarte 

 achtervleugelvlekken en hun gele zoom kunnen ontbreken. Ook kan 

 de tegenstelling tusschen lichte en donkere tinten bijna of geheel 

 verdwijnen, de voor- en achtervleugels of een van beide eenkleurig 

 worden. 



Reeds de vergelijking van den bovenkant der voorvleugels bij 

 verschillende exemplaren van Arctia ca ja schenkt de overtuiging, 

 dat het grillig gekronkel der witte tusschenruimte tusschen de donker- 

 bruine partijen zich laat afleiden uit een regelmatige afwisseling van 

 donkere en lichte dwarsbanden. Langs den voorrand toch is bij 

 alle deze regelmaat onmiskenbaar aanwezig, evenals trouwens bij 

 de meerderheid der Arctiïdae en ook bij verwante families en telt 

 men van de vleugelspits tot den wortel (die meestal door een smal 

 wit vleugeldek wordt overhuifd), zeven donkere en zes daarmede 

 afwisselende lichte plekken. Geven wij de eerste met de cijfers 1 

 tot 7, de laatste met de letters A tot F aan (daarbij van den buiten- 

 rand naar den vleugel wortel tellende), dan staan bij de meeste 

 exemplaren de lichte dwarsstrepen A, B, E en F in verband met 

 een overlangsche witte baan, die zich ongeveer over 't midden van 

 't vleugelvlak kronkelt van den wortel tot zeer nabij den buitenrand, 

 en die naar den aehterrand evenzeer vier dwarstakken afgeeft. Al 

 dadelijk rijst de vraag of wij deze als voortzettingen van vier der 

 voorste dwarsbanden mogen beschouwen, en zoo ja, yan welke; de 

 beantwoording dezer vraag zij voorloopig achterwege gelaten. C en 

 D daarentegen vormen afzonderlijke vlekken; D reikt tot aan den 

 nervus radialis, C iets verder naar 't midden, dus tot in de dis- 

 coïdale cel. De lichte vlekken zijn niet alle even breed, maar in 't 

 algemeen zijn zij iets smaller dan de tusschengelegen donkere banden, 

 de verschillen in afmeting zijn bij de onderscheidene exemplaren 

 hoogst variabel. Deze variabiliteit is aan een zeer omvangrijk 

 materiaal nagegaan en statistisch bewerkt door K. Smolian l ). Daar 

 zijne onderzoekingen niet in de eerste plaats betrekking hebben op 

 de phylogenie van het kleurenpatroon, kunnen zij hier verder buiten 

 beschouwing blijven. Slechts zij opgemerkt, dat ook Smolian zeven 

 donkere en zes lichte dwarsbanden op de voorvleugels aanneemt, 

 welke volgens hem op de achtervleugels terug te vinden zijn. Van 

 de zes lichte banden op de voorvleugels zouden een aantal, dat van 



') Kuit Smolian, Ueber die Variabilitat des braunen Barenspinners und die 

 Beziehungen desselben zu den ilim nachstverwandten Arctiiden. Jenaische Zeitschr. 

 f. Nat. Wiss. Vol. L. 1913. 



