897 



nul tot zes varieert, tot aan den achterrand kunnen doorloopen. 

 Beziet men echter de veertien schematische figuurtjes, die hij van 



Fig. 1. Arctia caja. 

 Schema der vleugelteekening naar Smolian. 



deze zeven gevallen met hunne verschillende onderafdeelïngen geeft, 

 dan bemerkt men, dat met uitzondering van het allerlaatste (alle 

 zes lichte banden doorloopend), bij geen enkel de vierde lichte vlek, 

 van den vleugel wortel af, zich verder uitstrekt dan tot den achter- 

 rand van de discoïdaalcel, en dat bovendien het bedoelde veertiende 

 geval geen zuiver voorbeeld van 't doorloopen der banden oplevert, 

 maar slechts een geval van partieele een kleurigheid vertegenwoordigt, 

 waarbij in het proximale vleugeldeel de donkere banden niet uit- 

 zondering van een enkel geïsoleerd vlekje geheel zijn verdwenen, 

 zoodat dit deel in een ononderbroken licht vleugelveld is veranderd. 

 Men zou geneigd zijn uil deze waarneming at' te leiden, dat vlek 

 4 (d van Smolian) een ander karakter draagt dan de overige Bes 

 voorrandsvlekken. Toch meen ik dit te mogen betwijfelen, opgrond 

 van vergelijking niet verwante soorten, bij welke <le/.e vlek, schoon 

 bij de meerderheid eveneens beperkt tot het gebied van de disco- 

 idaalcel, desniettemin somtijds duidelijke betrekkingen vertoon! tot 



