898 



een lichten band, die zich tot aan den achterrand uitstrekt, o. a. bij 

 Arctia hebe en fasciata. In nog veel sterker mate is dit liet geval 

 bij Pericallia picta (Seitz, Grosschmetterlinge Vol. X, Taf. 24g) en 

 bij Carminopyga lichenigera en proserpina (ibid. Vol. II, Taf. 17, 

 g en h), waar zes donkere en zes lichte banden in regelmatige af- 

 wisseling en zichzelf gelijkblijvende breedte van vóór- tot achterrand 

 doorloopen (Fig. 6). Tegelijkertijd zij in 't voorbijgaan opgemerkt, dat de 

 zes donkere banden van proserpina overeenkomen met de zeven van 

 caja, en dat de toestand bij lichenigera, waar zeven lichte en zeven 

 donkere banden voorkomen (van welke die nabij den vleugelbuiten- 

 rand onvolledig zijn), het vermoeden doet rijzen dat bij proserpina 

 en caja de meest proximale lichte band ontbreekt, d.w.z. die bij 

 den vleugel wortel. 



Passen wij nu bij caja op het patroon van den bovenkant dei- 

 voorvleugels de gewone methoden toe n.1.: 



Y. Vergelijking van de gesteldheid der kleurenteekening bij ver- 

 schillende exemplaren, in 't bijzonder bij variëteiten en aberraties. 



2°. Vergelijking met het patroon der onderzijde. 



3°. ,, ,, ,, ,, aan boven- en onderzijde van den achter- 



vleugel. 



4'. „ ,, de patronen van andere Arctiidae. 



5°. ,, ,, ,, ,, ,, verwante families, 



dan komt men m.i. weliswaar tot dezelfde overtuiging als Smolian, 

 n.1. dat aan dit patroon zeven overdwarse 1 ) donkere banden ten 

 grondslag liggen, maar dan ontwaart 'men tevens duidelijke aan- 

 wijzingen , dat deze banden ontstaan zijn door versmelting van 

 vlekken, instede van, zooals Smolian meent, zich secundair in vlek- 

 kenreeksen te kunnen oplossen. 



Niet minder overtuigend zijn de bewijzen, dat oorspronkelijk de 

 patronen op voor- en achtervleugel, aan boven- en onderkant, gelijk 

 waren, en dat dus de groote tegenstelling, die vooral aan den boven- 

 kant tusschen de beide vleugelparen bestaat, aan secundaire wijziging 

 moet toegeschreven worden. Evenzoo blijkt duidelijk, dat aan den 

 onderkant wel is waar de oorspronkelijke gelijkheid, beide in tee- 

 kening en kleur, beter bewaard is gebleven dan aan den bovenkant, 

 maar tevens dat hiermede reductie van de vlekkenteekening gepaard 

 is gegaan, zoodat deze in vele gevallen is teruggebracht tot de dis- 

 coidaalvlek, al of niet begeleid door enkele voor- en buitenrands- 

 vlekken. Ook in dit opzicht: het bestaan van plekken op de vleugels, 

 waar het donkere pigment zich bij voorkeur ophoopt, en tot op het 



x ) Smolian noemt ze, in overeenstemming met de nomenclatuur van Eimeb, over- 

 langsche banden. 



