900 



als Rhyparia. purpurata, bij welke op den bovenkant der voorvleugels 

 de oorspronkelijke vlekkenrijen (op de tweede van binnen af na) vrij 

 volledig en regelmatig zijn bewaard gebleven. (Fig. 2 en 3). Arctia macu- 

 losa en Oenogyna nonicum var. sardoa zijn ook goede voorbeelden 

 van regelmatige vlekkenrijen. In nog hoogere mate is dit het geval 

 bij Deiopeia (Utetheisd) puhhella, en hier zijn aanduidingen, dat 

 misschien het oorspronkelijk aantal der d warsrijen grooter is geweest, 

 welke aanduidingen trouwens bij Rhyparia evenmin ontbreken. 



Overigens is bij Deiopeia de tegenstelling tusschen voor- en achter- 

 vleugel, en vooral tusschen boven- en onderkant, nog sterker dan bij 

 Rhyparia, en vertoont het patroon der onderzijde verregaande wijzi- 

 gingen en onvolledigheden. Zijn mijne boven ontwikkelde opvattingen 

 juist, dan vertoont b.v. de bovenkant der voorvleugels van Coscinia 

 cribrum de meer of minder volledige sporen der zeven vlekken- 

 reeksen (vooral in de variëteit rippertii) en is daarentegen Coscinia 

 striata, wat dit gedeelte van hare kleurenteekening aangaat, meer 

 gewijzigd, daar hier de vlekkenrijen meer of minder met elkaar 

 overlangs zijn versmolten tot tusschenadercelvullingen. Sporen van 

 twee vlekkenreeksen in het distale vleugeldeel zijn trouwens nog 

 duidelijk te onderscheiden, in den vorm van een submarginale rij 

 van meer of min zelfstandige donkere internervurale plekken, en van 

 de diseoïdale vlek. Laatstgenoemde blijft bestaan, ook als alle overige 

 teeken ing verdwijnt, en dit is eveneens het geval op de achtervleu- 

 gels en aan den onderkant. 



Betrekkelijk zonder moeite komen wij aldus tot de onderstelling, 



ONDERZIJDE 



BOVENZIJDE 



Fig 4, Oenogyna corsicum, var. sardoa. 



