901 



dat het kleurenpatroon der Arctiidae uit een grondvorm moet afge- 

 leid worden, waarin zeven dwarsrijen van donkere vlekken den 



Fig. 5. Utetheisa (Deiopeia) pulchella. 

 lichten ondergrond in eveneens zeven banen verdeelen. Deze vlek- 

 kenrijen loopen, zoowel aan boven- als aan onderkant, van den 

 voorrand der voorvleugels tot den aehterrand der achtervleugels door. 

 De vraag rijst echter of deze grondvorm wel werkelijk den oor- 



Fig. 6. Carcinopyga lichenigera. 



spronkelijken toestand der vleugelteekening vertegenwoordigt, of hij 

 niet veeleer ook zelf weer een wijziging van een nog primitiever 

 kleurenpatroon is, waarin het aantal der dwarse vlekkenrijen grooter 

 was. De bovengenoemde sporen van een oorspronkelijk talrijker aan- 

 tal vlekken bij Utetheisa pulchella zijn reeds een aanduiding in die 

 richting, maar vooral de vergelijking met de Hepialiden, waar hel 

 aantal vlekkenrijen, welke de door mij als primitief opgevatte zand- 

 looperteekening samenstellen, ongeveer tweemaal zoo groot is, geeft 

 steun aan dat vermoeden. 



Mocht het juist zijn, dan zou de leekening der Arctiidae (evenals 

 die van tal van andere Heteroeera en waarschijnlijk ook Rhopalo- 

 cera) niet moeten opgevat worden als beantwoordende aan hel oor- 



