902 



spronkelijk vlinderpatroon, maar integendeel als gelijkwaardig mogen 

 -beschouwd worden met de secundaire Hepialiden-teekening. Deze nu 

 is op haar beurt weer ontstaan uit de primaire, door de hoogere 

 ontwikkeling van alterneerende vlekkenrijen, dus b.v. vandedwars- 

 rijen 2. 4, 6, 8, 10, 12, 14, wanneer wij voor 't gemak een oogen- 

 blik onderstellen, dat het aantal der primaire rijen oorspronkelijk 

 werkelijk veertien was. 



Als wij nu de vraag stellen, of van deze oorspronkelijke teeke- 

 ning nog meer aanduidingen zijn te vinden in de familie der Arc- 

 tiidae, dan moet, naar ik geloof', het antwoord luiden, dat sporen 

 ervan hier en daar nog wel te ontdekken zijn, maar zeer onvolledig 

 en onduidelijk. Spüardia (Diacrisia) multiguttatn (Seitz, vol. X Taf'. 22) 

 Pericallia ricini (ib. X 25 a ) Alphaea fulvohirta (ibid. X 25) vertoonen 

 langs den voorrand van de mediaanader eene verdeeling van 't licht 

 en donker in een tiental arealen (bij de eerste zijn het de donkere, 

 bij de laatste de lichte partijen, dié het karakter van vlekken dragen), 

 welke door onderverdeeling van een drietal der zeven voorrand- 

 vlekken tot stand is gekomen. 



Maar bovendien zou men de vraag kunnen stellen, of' de mozaiek- 

 teekening in zwart, wit en rood, zooals die op de voorvleugels van 

 Utetheisa (Deiopeia) pulchella en andere soorten van dit geslacht wordt 

 aangetroffen, niet zou kunnen berusten op een oorspronkelijke ver- 

 deeling van 't vleugelveld in een aantal banen, dubbel zoo groot 

 als het getal dergene, welke door de rijen der zwarte vlekken wor- 

 den aangegeven. 



Volgens dk Meijeke's vernuftige onderstelling, vertegenwoordigt in 

 deze teekening het rood de grondkleur, en moet het wit beschouwd 

 worden als een lichte hof rondom de zwarte stippen, welke hoven 

 met elkaar zouden versmelten tot een wit netwerk rondom het rood. 

 Het valt niet te ontkennen, dat deze opvatting een sterken steun 

 schijnt te vinden in de teekening der voorvleugels van een andere 

 Arctiide, n.1. Argina cribraria, waar de zwarte vlekken op gelen 

 grond omgeven kunnen zijn door lichte hoven, die niet of nauwelijks 

 met elkaar in contact komen, en die aan de onderzijde van den 

 vleugel ontbreken, gelijk zij trouwens bij sommige exemplaren even- 

 zeer aan den bovenkant afwezig zijn, terwijl zij op beide zijden van 

 den overigens geheel eender geteekenden achtervleugel nimmer voor- 

 komen. 



Het moet evenwel tot nadenken stemmen, dat op de dwarsgrenzen, 

 waar de roode plekken aan het wit palen, bruine randen voorkomen, 

 die er toe bijdragen om aan de roode partijen het karakter van zelf- 

 standige vlekken, met een eigen vorm, te verleenen. Bovendien zijn 



