903 



een enkele maal roode vlekken in tweeën verdeeld, eveneens door 

 een bruinachtige middenstreep. 



Daarom schijnt het mij twijfelachtig, of' de Meijere's opvatting 

 wel het juiste en volledige inzicht geeft in de beteekenis van deze 

 en diergelijke kleurenpatronen. Ik acht het ook niet onbedenkelijk, 

 om uit te gaan van de onderstelling, als zou het kleuren patroon dei- 

 vlindervleugels samengesteld zijn uit een grondkleur, waartegen figuren 

 van een andere tint afsteken. Mijns inziens toch bestaat er geen 

 principieele scherpe tegenstelling tusschen grondkleur en vlekken, 

 omdat beide van gelijken oorsprong zijn, en op overeenkomstige 

 wijze, door gelijksoortige oorzaken, secundair worden vervormd. 



Voor deze opvatting laten zich tal van bewijsgronden aanvoeren. 

 In de eerste plaats ziet men in allerlei vlindergroepen de lichte en 

 donkere tinten met elkaar vicarieeren, zoodat bij sommige soorten 

 donkere vlekken op een lichten grond, bij naverwante lichte op 

 donkeren grond gerangschikt staan. Daarbij is nu de verhouding 

 niet zoodanig, dat de donkere vlekken van de soorten der eerste 

 groep bij die der tweede licht zijn geworden, de lichte grondkleur 

 daarentegen donker, maar integendeel de donkere vlekken zich zoo- 

 danig hebben uitgebreid en met elkaar in contact zijn getreden, dat 

 zij zich onderling hebben vervlochten tot een netwerk, waarin de 

 overblijfselen van de lichte grondkleur als geïsoleerde vlekken zijn 

 blijven liggen. Men vergelijke b.v. Rhyparia purpurata met Cdlli- 

 morpha dominula en Arctia villica. 



Evengoed als vlekkenreeksen tot banden kunnen versmelten, kan 

 de vervaging der oorspronkelijke teekening verder gaan, om tenslotte 

 tot eenkleurigheid te leiden. Een tusschentrap bij dat proces is 

 de versmelting van een deel der teekening tot een grondkleur, 

 waartegen de rest der vlekken afsteekt. 



Evenmin bestaat er een doorslaand onderscheid tusschen lichte 

 en donkere kleurstoffen ; de zwarte vlekken van de ééne soort kunnen 

 bij een naverwante door gelijkvormige vlekken van een andere kleur 

 worden vertegenwoordigd. 



Meestal vindt die verkleuring der vlekken niet over hun geheele 

 oppervlakte tegelijk plaats, maar breidt zij zich van hun middelpunt 

 naar den omtrek uit, zoodat vlekken met lichte kernen en donkere 

 zoomen ontstaan, z.g. ringvlekken. Hij de geslachten Ecpantheria en 

 Halesidota kan men bij een en hetzelfde exemplaar alle stadiën 

 dezer verandering naast elkaar vinden, en bij vergelijking van 

 meerdere exemplaren eener zelfde soort blijkt, dat dezelfde \ lek bij 

 het eene individu geheel zwart, bij het andere witgekernd is, En 

 daarneven blijkt er al wederom geen reden te vinden, om aan 



