904 



donkere vlekken niet lichten zoom, zooals bij Argina, een ander 

 karakter toe te kennen dan aan lichte met een donkeren omtrek. 



Hieruit volgt m.i., dat er geen reden bestaat, bij de beschouwing 

 der vleugelteekeningeen tegenstelling te maken tosschen de vlekken, 

 die zich bij de transformatie van 't patroon meer actief zouden ge- 

 dragen, en een grondkleur, die een passieve rol zou spelen. Bij de 

 Hepialiden b.v. bestaat het door mij OXO-motief genoemde patroon 

 der teekening uit regelmatig alterneerende biconvexe en biconcave 

 vlekken, die in zooverre gelijkwaardig zijn, als zij op gelijksoortige 

 wijze, door dezelfde oorzaken, in vorm, kleur, grootte en rangschikking 

 worden gewijzigd. 



De Mkyere's opvatting, die in de O-vlekken de teekening ziet, 

 in de X-vlekken de daartusscben uitgespaarde grondkleur, kan 

 ik niet deelen. Het toekennen van een bepaald karakter aan een 

 gedeelte der teekening is een quaestie van indruk of opvatting. 

 Wanneer men nu de vleugels der regelmatigst geteekende Hepialiden, 

 b.v. de soorten van 't geslacht Charagia, onbevooroordeeld beziet, 

 zijn het niet de lichtere 0-, maar integendeel de donkerder X-vlekken, 

 die het meest aan zelfstandige, positieve elementen van teekening 

 doen denken, waar tusschen de eerstgenoemde als arealen van een 

 grondkleur zich voordoen. Bijzonder treffend is dit bij 't mannetje 

 van Ch. mirabilis, bij hetwelk, in tegenstelling met het wijfje, de 

 X-vlekken tot grootere en meer gecompliceerde figuren zijn geworden, 

 door mij bij doorboorde garenklossen vergeleken, ofschoon toch ook 

 bij 't wijfje de X-vlekken van 't secundaire kleurenpatroon een 

 uitgesproken zelfstandig karakter dragen, daar hun kleur in diepte, 

 tint en glans sterk is toegenomen, 't Zelfde is trouwens, schoon in 

 mindere mate, het geval met de aangrenzende segmenten der weder- 

 zijdsche O-vlekken. 



Verder zien wij, hoe bij de variëteit chrysomallon van Charagia 

 ramsayi de vlekken van 't primaire patroon tot een egaal fond ineen- 

 smelten waartegen die van 't secundaire scherp afsteken, en hoe deze 

 secundaire vlekken aldus een nieuw patroon vormen, dat met het 

 z.g. primaire Arctiïden-patroon een hooge mate van overeenkomst 

 vertoont. Hieruit mag dus met zekere mate van waarschijnlijkheid 

 afgeleid worden, dat het fond, waartegen dit laatste patroon afsteekt, 

 in de plaats is getreden van afzonderlijke vlekken, doordien deze 

 ineengevloeid zijn, zoodat deze grondkleur-vorming niets anders is 

 dan een bijzonder geval van éénkleurig-wording (self-color). 



Bevestiging mijner opvattingen meen ik ook te vinden in de 

 familie der Hypsidae, die met de Arctiïdae zóó nauw verwant is, 

 dat vele Lepidopterologen haar als een onderfamilie dezer laatste 



