905 



beschouwen. Bij soorten van het daartoe behoorende geslacht Agape 

 ziet men langs het proximale gedeelte van den voorrand der voor- 

 vleugels op regelmatige afstanden van elkaar donkere vlekken, wier 

 aantal, als zij zich langs den geheelen voorrand zouden voortzetten, het 

 dozijn zou overschrijden, en die dus misschien als overblijfselen dei- 

 primaire teekening mogen opgevat worden. 



Maar ook de teekening in haar geheel is zeer opmerkelijk en 

 m.i. instructief. Bij het wijfje van Agape orbicularis b.v. scheidt de 

 teekening van vóór- en achtervleugel beide, het vleugelveld in twee 

 gedeelten, die een volstrekt verschillend patroon dragen. Boven- en 

 onderkant zijn in dit opzicht nagenoeg, ofschoon niet volkomen gelijk, 

 de bovenzijde vertoont de meest gedifferentieerde teekening, aan de 

 onderzijde is zij hier en daar diffuus geworden door partieel mela- 

 nisme. Vergelijking met het mannetje en met verwante soorten 

 schenkt den indruk, dat het proximale patroon, bestaande, uit 

 donkere vlekken op lichten grond, door het distale, dat het type 

 der tusschenadervulling met mediane celstreping vertoont, naar den 

 vleugelwortel toe wordt verdrongen. (Ook de Meyere spreekt hier 

 van verdringing). Men vergelijke b.v. de reeks renügera, mbfascia, 

 cariae, producta, septentrionalis e.a. (Seitz. Vol. X, Taf. 27). 



Ten slotte moet het proximale patroon geheel voor het distale 

 plaats maken (butleri, proxima, eugenia, fuscipennis, bhaioana, pa- 

 puana). In een enkel geval daarentegen (octrealis) strekt zich het 

 proximale patroon over het grootste deel van den voorvleugel uit. 

 terwijl slechts aan den buitenrand sporen van het distale patroon 

 voorkomen. De achtervleugel vertoont veel grooter neiging om. het 

 distale patroon geheel of nagenoeg te verliezen, en de gebruikelijke 

 donkere vlekken, in concentrische kromme d warslij nen op lichten 

 grond gerangschikt, in kleiner of grooter aantal te vertoonen. 



Groningen, November 1917. 



