968 



geval met die tusschen het vestibulair apparaat en het cerebellum. 

 Langelaan l ) geeft aan, dat de eindvertakking van den vestibularis 

 in de oblongata T-vormig is, en de opstijgende vezels er van naar 

 het cerebellum gaan. Zij vereenigen zich tot bundels, waartusschen 

 grauwe stof, behoorende tot de kern v. Deiters, gelegen is. Deze 

 bundels vormen het grootste gedeelte, van het corpus juxtarestiforme 

 en verloopen met de vezels van het corp. restiforme naar de kleine 

 hersenen, waar ze in den nucleus dentatus en in den nucleus tecti 

 eindigen. Ook Jelgersma 2 ) geeft aan, (blz. 217) dat de vezels der 

 n. vestibularis, als dikke bundels door en langs de benedenste 

 kleinhersensteel naar het cerebellum verloopen, en overal als duide- 

 lijke bundels zijn aan te toonen. Winkler is van een andere 

 opvatting, en vermeent uit praeparaten welke in zijn bezit zijn, te 

 moeten opmaken, dat de n. vestibularis niet direct in verbinding 

 staat met de kleine hersenen, doch dat vezels er van alle hun 

 einde vinden in het corpus juxta-restiforme, rondom cellen van de 

 kern van Deiters den nucleus triangularis, of van den eigen kern 

 der radix descendens N.VIII. Cellen van middelbare grootte in deze 

 kerngebieden gelegen, voeren de impulsen door het corpus juxta- 

 restiforme heen aan het cerebellum toe. Directe wortel vezels van 

 den N.VIII ontvangt het niet. 



In dit geval zou dus de verbinding plaats hebben door middel 

 van een tusschenschakel. 



Wat de physiologische functie betreft, zoo zijn de onderzoekers 

 op dit gebied het er tot nu toe vrijwel over eens, dat het vestibulair 

 apparaat, een tonus- en evenwichtsorgaan zou zijn. Het groote belang 

 er van voor ons evenwicht, is langzamerhand al meer en meer op 

 den voorgrond gekomen, zoo zelfs, dat Goltz er toe kwam, er een 

 zesde zintuig van te maken. ') 



Het bovenstaande kort samenvattend, mogen wij dus zeggen, dat 

 zoowel van het ruggemerg als van het vestibulair orgaan, krachtige 

 banen naar het cerebellum gaan, en dat onderbreking daarvan, 

 stoornis geeft van het evenwicht. 



Bij mijn onderzoekingen meende ik dus uit te moeten gaan van 

 het standpunt, dat al mogen van uit beide organen banen gaan naar 

 het cerebellum, het verschil tusschen de prikkels welke zij overvoeren, 

 toch zoo groot is, dat het mij wellicht den weg zou wijzen in het 

 tot nu toe niet goed te ontwarren kluwen van cerebellair verschijnselen. 



') J. W. Langelaan, Bouw van het centrale zenuwstelsel, Amsterdam, 

 Versluis, 1910. 



2 ) G. Jelgersma, De functie der kleine hersenen, Psych. en Neur. bl. 1915. 

 s ) H. Zwaardemaker, Physiologie, De Erven F. Bohn, Haarlem 1915, bl. 286- 



