972 



gesloten oogen, dan zijn de afwijkingen in het loopspoor nog 

 duidelijker zichtbaar. 



3e. Laat men dezen patiënt dezelfde loopoefeningen als sub. 1 en 

 2 herhalen, doch staat hem daarbij toe, onze handen aan te raken l ), 

 dan krijgt men een zoo goed als normaal voetspoor (tig. 2). 



4e. Maakt men van een patiënt, lijdende aan een vestibulaire 

 afwijking, een loopspoor, dan zullen duidelijke afwijkingen zichtbaar 

 zijn (tig. 3). 



5e. Laat men de proef herhalen, doch met gesloten oogen, dan 

 zijn de afwijkingen sub. 4 duidelijker zichtbaar. 



6e. Staat men den vestibulair patiënt toe, onze handen aan te 

 raken, dan krijgt men een zeer aanzienlijke verbetering, ja zelfs 

 een bijna normaal worden van de ataxie (tiig. 4)'. 



Wanneer de door deze patiënten vertoonde verschijnselen, samen 

 gevoegd worden, dan krijgt men drie typen : 



a. duidelijke afwijkingen bij het gewoon loopen mei open oogen, 

 terwijl de handen geen aanraking vinden. 



b. vermeerdering dezer afwijkingen, wanneer de oogen gesloten 

 worden. 



c. bijna normalen loop, althans belangrijke verbetering er van, 

 wanneer de handen aanraking vinden. 



Wil men deze drie verschillen goed begrijpen, dan is het noodig 

 in herinnering te brengen, dat ons bewegings-evenwicht als het 

 ware in hoofdzaak geregeld wordt, door de oogen, het vestibulair 

 apparaat en de evenwicht-sensibiliteit 2 ) van romp en onderste 

 ledematen. 



Van deze drie factoren, zijn de oogen de minst belangrijke, wat 

 reeds daaruit af te leiden is, dat de men se h zeer goed loopen kan 

 met gesloten oogen, doch onmiddellijk met stoornissen reageert, 

 wanneer het vestibulair apparaat, of de evenwicht-sensibiliteit ge- 

 leden hebben. Dit laat zich ook verklaren uit het feit, dat de laatste 

 twee factoren proprioceptieve, volgens de strikte opvatting van 

 Sherrington, prikkels geven, welke buiten ons bewustzijn omgaan, 



!) Bij dit loopen steekt de patiënt, die midden op het papier staat, de armen 

 naar rechts en links uit, en legt zijn handen op de dorsaalvlakte van die welke 

 hem van terzijde worden toegestoken. Aan de personen die dit laatste doen, en 

 die aan den rand van het papier loopen, wordt verzocht, aan den patiënt geen 

 steun te verleenen, doch als het ware, in vertikale richting, mee te geven aan de 

 bewegingen welke de zieke maakt. Hun handen moeten dus meeveeren. De patiënt 

 heeft daardoor geen steun, doch slechts gevoel aanraking met de rechts èn links 

 van hem loopende personen, waardoor zijn evenwichtsgevoel zich oriënteeren kan. 



2 ) Evenwicht-sensibiliteit op te vatten als zelfstandig onderdeel van wat men tot 

 nu toe samenvat onder het begrip ,,diepe-sensibiliteit". 



