521 
Meg. tumulus (Gouwn) en Meg. gouldi (Grav) en bezit dus eene 
verbreiding over Lombok, Flores, Noord-Australië, de Aroe-eilanden 
en Nieuw-Guinea, terwijl daartoe ook vermoedelijk moet worden 
gebracht het loophoen dat de Belgische natuuronderzoeker Augert 
Corrs indertijd op het eiland Adonare ontdekte. 
Tot die soorten welke licht gekleurde pooten bezitten (geel 
of geelrood) rekent hij behalve de Meg. duperrei nog de onder- 
volgende soorten: 
Meg. bernsteini van de Soela-eilanden, Meg. nicobariensis van 
de Nicobaren, Meg. macgillavryi van den Louisiaden-archipel en 
Meg. lapeirousei van de Mariannen. 
Onder de andere afdeeling met zwartachtige of bruinzwarte 
pooten rangschikt hij: ’ 
Meg. freicinetti van Halmaheira, de Papoe-eilanden , Nieuw- 
Guinea, Salwatti. Batjan en Obi: Meg. forsteni van Ceram, 
Amboina en Haroekoe: Meg. gilberti van Celebes en Siauw: 
Meg. wallacei van Halmaheira, Ternate, Ceram en Boeroe. 
En verder die soorten welke op de Samoa- en Tongaveilanden 
voorkomen benevens de soort van Nieuw-Caledonië. 
Op enkele uitzonderingen na, gelijken die vogelsoorten zóó- 
veel op elkander dat het moeielijk valt een enkel individu 
zonder vergelijkend materiaal met zekerheid te bestemmen. 
Immers de afmetingen eener zelfde soort, inzonderheid die 
van de vleugels, zijn bij de Megapadii veel minder constant 
dan bij de overige Gallinaceae en de kleurverdeeling, die bij 
de meesten overeenkomt, biedt dikwijls kleine afwisselingen 
aan die tot misverstand kunnen leiden bij de diagnose van 
een individua, wanneer slechts over één enkel exemplaar te 
beschikken valt. 
Maar behalve het verschil in afmetingen eener zelfde soort 
bestaat er nog eene omstandigheid die de richtige herkenning 
bemoeielijkt, doordien de jonge vogels al zeer vroegtijdig het 
ed der volwassenen aannemen; zoodat soms individu’s in de 
Verzamelingen worden aangetroffen die in alle afmetingen veel 
