( 31 ) 



tijdens de waarnemingen veel natriumdamp zich in het vertrek 

 verbreidde. 



Bij nauwkeurige beschouwing van de oorspronkelijke negatieven 

 kan men in de meeste opnamen (het best in die welke vervaardigd 

 waren bij symmetrische plaatsing der vlam) de vrij scherpe centrale 

 absorptie] ij nen te midden van de dispersiebanden duidelijk onder- 

 scheiden. Van deze omstandigheid werd gebruik gemaakt bij het 

 onder elkander stellen van de twaalf gereproduceerde fotografieën op 

 zoodanige wijze, dat gelijke golflengten zoo nauwkeurig mogelijk op 

 correspondeerende plaatsen kwamen. Daarbij blijken dan de „zwaar- 

 tepunten" der beide donkere banden, zoowel als de lichte tusschenruimte, 

 beurtelings naar links en naar rechts verschoven te zijn — een 

 verschijnsel, waarvan men de oorzaak zonder nadere toelichting 

 gemakkelijk zal kunnen inzien. 



In het vlak der spleet >S 2 is de verlichting natuurlijk zeer ongelijkmatig, 

 vooral wat betreft de stralen die anomale dispersie ondergingen in 

 de vlam. Sommige lichtsoorten, die op de eene plaats van dat vlak 

 ontbreken, moeten op de andere plaats in overmaat worden aange- 

 troffen. Men zou de lichtverdeeling in dit ongelijkmatige stralingsveld 

 kunnen onderzoeken door >S 2 , met den spectroscoop, daarin te ver- 

 schuiven. Gemakkelijker wordt hetzelfde doel bereikt met behulp van 

 een dik stuk spiegelglas, tusschen B en >S 2 vertikaal opgesteld op een 

 draaibaar tafeltje. Daarmee kan de uit B tredende stralenbundel even- 

 wijdig aan zichzelf worden verplaatst. De dispersiebanden wisselen dan 

 sterk van uiterlijk. In sommige standen krijgt men zelfs schijnbare 

 emissielijnen van natriumdamp te zien, die onmiddellijk verdwijnen 

 als men het booglicht bij S x onderschept l ). 



Ten slotte zij nog gewezen op een bijzonderheid, die in de dispersie- 

 banden herhaaldelijk werd opgemerkt. Naarmate men de centrale 

 absorptielijnen nadert, neemt namelijk de duisterheid in een dispersie- 

 band niet voortdurend toe, maar zij schijnt maximale waarden te bereiken 

 op zekere (niet steeds gelijke) afstanden van het midden, terwijl 

 daartusschen de lichtsterkte weer wat grooter is, juist alsof een breede 

 absorptieband door een iets smalleren emissieband gedeeltelijk overdekt 

 werd, waarop dan in het midden weer de fijne absorptielijn volgt. 

 Aan uitstralingslicht van de absorbeerende natriumvlam kan dit 

 verschijnsel niet worden toegeschreven; want de sterkte van het 

 emissielicht kwam bij onze opstelling niet in vergelijking tegenover 

 die van het booglicht voor dezelfde stralensoorten. Ten overvloede 



*) De wijze, waarop deze heldere lijnen ontstaan, is te vergelijken met die waarop 

 het chromosfeer licht tot stand komt. De chromosfeerlijnen zijn geen emissielijnen, 

 maar „lichte dispersiebanden. ,? 



