(47 ) 



open gemeenschap. Het ascogonium verdeelt zich in twee cellen, 

 waarvan de voorste in verdere ontwikkelingsstadia al spoedig niet 

 meer is te herkennen. Deze verdeeling van het ascogonium heeft in 

 enkele gevallen plaats op een oogenblik, waarop het geheel vrij van 

 het pollinodium ligt, terwijl in andere gevallen de verdeeling eerst 

 plaats heeft, als de eenigszins toegespitste en omgebogen top van het 

 ascogonium langs het pollinodium valt. 



De achterste cel van het verdeelde ascogonium, het definitieve 

 ascogonium, neemt in omvang toe, terwijl ze omgeven wordt door 

 een aantal hyphen, welke hunnen oorsprong onder het ascogonium 

 hebben. Het aantal kernen van het ascogonium neemt in dit stadium 

 toe; ze liggen in het schuimachtige protoplasma verspreid. 



Om een aantal paren van kernen hoopt zich protoplasma op, 

 zoodat er vrije cellen ontstaan, elk met twee kernen. Het over- 

 blijvende protoplasma met de kernen, welke geen cellen hebben 

 gevormd, vertoont zich hoofdzakelijk als eene wandstandige laag. De 

 kernen der vrije cellen zijn grooter dan die in het overblijvende 

 protoplasma. De vrije cellen zijn in optische doorsnede dikwijls 

 ellipsvormig, soms ook eenigszins in 't midden der lange as geknikt. 

 De kernen der vrije cellen bestaan uit eene korrel, welke zich zeer 

 sterk kleurt, en zijn in enkele gevallen door eene zone omgeven, 

 welke lichter getint is dan het dichte protoplasma der cel. 



Enkele malen vindt men in eene cel meer dan twee kernen, het 

 meest drie, maar twee zijn dan grooter dan de derde. 



Uit het onderzoek van een aantal praeparaten van verschillende 

 stadia, leid ik af, dat de twee kernen der vrije cellen met elkaar 

 versmelten, waardoor eene kern ontstaat, welke grooter is dan hare 

 componenten. 



De ontwikkeling gaat nu vrij snel verder, waarvan het gevolg 

 is, dat men het één-kernige stadium der vrije cellen in vergelijking 

 met het twee-kernige vrij zelden vindt. De ontwikkeling van alle 

 cellen in een ascogonium gaat volstrekt niet gelijktijdig. 



In een volgend stadium is de cel grooter geworden en haar proto- 

 plasma minder dicht. Ze bevat nu een groot aantal zeer kleine kernen. 

 Vervolgens difFerentieeren zich in de cel eenige gedeelten, welke, 

 naar het schijnt, geene kern bevatten en uit eene homogene zelfstan- 

 digheid bestaan. Deze plekken nemen het grootste gedeelte van de 

 celruimte in, en de kleine kernen — chromatine-korrels zou ik 

 ze willen noemen worden teruggedrongen in de protoplasma- 



laagjes tusschen de kernlooze gedeelten. 



Hierna ziet men in het midden der homogene, ellipsvormige plek- 

 ken ééne kern, en zelf zijn ze verdeeld in een centraal gedeelte met 



