( 48 ) 



de kern en eenen lichter getinten rand. Dit stadium vertegenwoordigt 

 het eerste optreden van sporen in de vrije cellen, meestal ten getale 

 van 6 — 8. Tusschen de sporen vindt men wat Ikeno de „Waben- 

 wande" l ) noemt, volgepropt met chromatine-korrels, welke duidelijk 

 elk voor zich te onderscheiden zijn. 



Deze chromatine-korrels verdwijnen nu snel, terwijl de kern der 

 spore zich gaat deelen en we vinden sporen met 2, 4 en 8 kernen 

 terwijl ten slotte, waarschijnlijk door nog verder gaande deeling, de 

 spore geheel met een gekorrelde, zich sterk kleurende massa is 

 opgevuld. 



De spore wand is in den tusschen tijd meer op den voorgrond 

 getreden. Het aantal sporen is, zooals boven reeds gezegd werd, niet 

 constant en soms vindt men zelfs slechts ééne spore in eene cel ; in 

 enkele gevallen telt men er echter ± 16, welke dan kleiner zijn 

 dan de normale. Zijn de sporen rijp, dan valt de vrije cel, als een- 

 heid, uit elkaar en de sporen komen vrij in het ascogonium, waarvan 

 de inhoud verder gevormd wordt door het epiplasma^der vrije cellen 

 en de resten van het protoplasma, dat in 't begin der ontwikkeling 

 niet aan de vrije celvorming deelnam. 



De sporen vullen het ascogonium niet geheel op, maar vormen te- 

 zamen eene peiïphere laag. Tusschen de sporen vindt men eene tus- 

 schenzelfstandigheid, welke zich sterk kleurt met oranje-G. Ikeno's 

 meen ing, dat de schijnbare veelhoekigheid der sporen een optisch 

 bedrog zou zijn 2 ), is dus juist. 



Monascus Barheri. 



De eerste stadia der peritheciumontwikkeling van dezen vorm 

 stemmen overeen met die bij de eerst behandelde soort. Ook hier heb ik 

 geene open gemeenschap van pollinodium en ascogonium kunnen consta- 

 teeren. Het laatste, dat hier meer evenwijdig aan het pollinodium 

 ligt, wordt door eenen celwand ook in twee cellen verdeeld, waarvan 

 de achterste het definitieve ascogonium wordt. Eerst nadat het, in 

 het begin vrij los, door hyphen omgeven is, neemt het sterk in 

 volumen toe. Zoolang het nog klein is, geven doorsneden van het 

 geheele perithecium — ascogonium met omhullende hyphen — 

 beelden, welke veel overeenkomst vertoonen met de figuren 17, 18 

 en 25 van Bakker 3 ). Terwijl het volumen van het ascogonium 

 toeneemt, neemt ook het aantal kernen toe. Het ascogonium is nu 



!) Ikeno 1. c. pag. 265. 



2 ) Ikeno 1. c. pag. 267. 



3 ) Barker 1. c. 



