(49) 



rijk aan protoplasma met vele vaeuolen. Eene eerste aanduiding van 

 een e verdeeling van liet protoplasma in stukken — vooral wat het 

 centrale gedeelte betreft — neemt men waar, doordat er hier en 

 daar langgerekte vaeuolen optreden. De kernen ziet men hier en daar 

 twee aan twee liggen en men vindt ook enkele grootere kernen, 

 waarvan ik me voorstel, dat ze ontstaan zijn door vereeniging van 

 twee der kleinere. 



In een volgend stadium vindt men vrije cellen gevormd, elk met 

 één vrij groote kern, zoodat een stadium is ingetreden, dat zeer sterk 

 herinnert aan het overeenkomstige bij M. purpureus. Het proto- 

 plasma der vrije cellen is in de meeste gevallen veel dichter dan 

 in vroegere stadia; slechts in enkele gevallen is het ook nu nog 

 schuimachtig. Zeer dikwijls komt het voor, dat de vrije cellen zich 

 aan ééne zijde van het ascogonium bijeengevoegd hebben. Verder 

 vindt men dan in het ascogonium eene vrij sterk ontwikkelde wand- 

 standige laag protoplasma en één of enkele zeer groote vaeuolen. 

 Deze toestand herinnert aan de fig. 22 en 29 van Barker. Het 

 protoplasma, dat niet aan de vrije celvorming heeft deelgenomen, 

 bevat zeer weinig of geen kernen, zoodat het waarschijnlijk is. dat 

 verscheidene kernen reeds spoedig degenereeren. 



De ééne kern van eene vrije cel ondergaat nu achtereenvolgens 

 drie tweedeelingen, zoodat er ten slotte acht kernen aanwezig zijn. 

 De twee kernen na de eerste deeling, en de vier kernen na de 

 tweede, deel en zich onderling niet altijd gelijktijdig, zoodat men ook 

 cellen met 3, 5, 6 en 7 kernen vindt, maar b.v. in het eerste geval 

 is een der drie kernen grooter dan de beide andere. 



Als twee deelingskernen — welke ook hier weer bestaan uit een 

 zich sterk kleurende korrel — zich reeds eenigszins van elkaar ver- 

 wijderd hebben, vindt men tusschen hen dikwijls eenen min of meer 

 volledigen band, iets lichter gekleurd dan de kernen zelf, maar don- 

 kerder dan het protoplasma der vrije cel. Deze cleelingsfiguren komen 

 vrijwel overeen met hetgeen Ikeno heeft afgebeeld voor Taphrina 

 Cerasi 1 ). 



Nadat de acht kernen zich gevormd hebben, treden de sporen op 

 met de kernen als middelpunten. Deze sporen komen in het ascogo- 

 nium vrij en gedragen zich verder als bij Monascus purpureus. 



De wijze, waarop in de beide beschreven vormen de kernen voor 

 de sporen zich ontwikkelen, verschilt op belangrijke punten, maar 

 komt op merkwaardige wijze overeen met hetgeen respectievelijk 



l ) Flora Band 92 S. 1 (fig. 24 en 27). 



4 



Verslagen der Afdeeling Natuurk. Dl. XIII. A°. 1904/5. 



