( 102 ) 



volumina der verzadigde oplossingen. Ook hier hebben we weer 

 twee continue takken, elk bestaande uit een vloeistof en damptak. 

 cl q en cp zijn dè vloeistof takken en q e x en p e zijn de damp takken. 

 p en q geven aan de moleculaire volumina der twee kritische ver- 

 zadigde oplossingen. De gestippelde damplijn q e loopt door tot aan 

 de concentratie 0.015, zoodat ook uit deze figuur direct volgt, dat 

 men niet de concentratie, waarmede het punt p kan worden gerea- 

 liseerd, bij hoogere temperaturen en grootere volumina weer drie 

 phasen verkrijgen kan. De lijnen cp en qe geven ook hier duidelijk 

 het verschijnsel der retrograde oplosbaarheid aan. 



Het hier beschreven onderzoek heeft dus een volkomen bevestiging 

 geleverd van de algemeene gezichtspunten, die bij het kwalitatief 

 onderzoek op den voorgrond geplaatst zijn en wier scherpere for- 

 muleering door de theorie van van der Waals kon worden gegeven. 



De bijzonderheid van het onderzochte stelsel, die hierin gelegen 

 is, dat de dampspanning van de eene stof (aether) zoo véél grooter 

 is clan die van de andere (anthrachinon), was eenerzijds oorzaak 

 van enkele geheel onvoorziene verschijnselen en stelde anderzijds 

 in staat, retrograde condensatie en retrograde stolling te verwezen- 

 lijken op een schaal, véél grooter dan tot heden mogelijk geacht werd. 

 Laboratorium voor Anorg. Scheikunde der Universiteit. 



Amsterdam, Juni 1904. 



Scheikunde. — De Heer Lobry de Bkuyn biedt aan als mededeeling 

 n°. 11 over intramoleculaire verschuivingen : J. Olie Jr. : 

 ,,De omzetting van het plienylkaUumsidfaat in y-phenolsid- 

 f onzure kalium". 



(Mede aangeboden door den Heer A. P. N. Franghimont.) 



Toen bij zijne physiologïsch-chemische onderzoekingen Eugen Baumann 

 de aanwezigheid van zgn. gepaarde zwavelzuren in de urine, en hunne 

 vorming in 't dierlijk organisme aantoonde en spoedig daarna hetphenyl- 

 en kresylzwavelzuur in den vorm van zouten zuiver afscheidde 1 ), la^ 

 het voor de hand te trachten ook de synthese dezer toenmaals nog 

 onbekende lichamen te verwezenlijken. Uit phenolkalium en kalium- 

 pyrosulfaat gelukte het hem werkelijk het phenylkaliumsulfaat te 

 bereiden. Bij de nadere studie van eigenschappen van deze stof bleek 

 het hem nu, dat, terwijl met verdunde zuren het phenylzwavelzuur zeer 

 gemakkelijk in plienol en zwavelzuur wordt gesplitst, het droge zout 

 bij verhitting gedurende eenige uren op 150° — 160° grootendeels 



i) Ber, 9,54.1715, 11.1907 (1878). 



