( 127 ) 



gens de onlangs door R. A. Künhe (Chem. Centr. BI. 1904, I. 64), 

 gepubliceerde methode, als men haar eenigszins wijzigt, waardoor 

 zij aldus wordt : Een mengsel van 200 gr. aluminiumkrullen of 

 poeder, 250 gr. zwavel en 180 gr. fijn zand wordt in een Hessische 

 kroes gebracht, staande in een emmer met zand. Op het mengsel 

 wordt een laagje magnesiumpoeder gestrooid en dit met een patroon 

 zooals die bij de reducties van Goldschmidt gebruikt wordt, aan- 

 gestoken. De massa brandt met fraai vuurverschijnsel, waarbij de 

 inhoud van de kroes witgloeiend wordt. Na bekoeling wordt zij in 

 verdund zoutzuur gebracht, dat zwavelaluminium oplost en silicium 

 in fraai gekristaliseerden vorm achterlaat. De opbrengst bedraagt 

 ca. 30 gr. Bij verhitting in een chloorstroom ontstaat zeer gemak- 

 kelijk Si Cl 4 , terwijl slechts 3% als niet vluchtige bestanddeelen 

 terugblijft. Het is een bij uitstek geschikt materiaal om Si Cl 4 uit te 

 bereiden; het gelukte den heer Slijper daarentegen niet, het door 

 verhitting met zwavel in zwavelsilicium over te voeren. 



Groningen, Lab. d. Univ. Maart. 1904. 



Wiskunde. — De Heer Korteweg biedt een mededeeling aan van 

 den Heer Fred. Schuh : „Over een uitdrukking voor het geslacht 

 eener algebraïsche vlakke kromme met hoogere singulariteiten." 

 (Mede aangeboden door den Heer P. H. Schoute). 



In deze Verslagen l ) heb ik onlangs het volgende theorema op- 

 gesteld : 



Zij P een punt van den graad t' eener algebraïsche vlakke kr v mme 

 (waarbij t' ook nul zijn kan, n.l. als P niet op de kromme ligt), en 

 S een willekeurig punt van den graad t dier kromme. Onderstel dat 

 de rechte P S de kromme in w samenvallende punten S snijdt, dan 

 is ï + 2 (io x — t x ) (over alle punten S gesommeerd, waarvoor w^> t is) 

 onafhankelijk van de ligging van het punt P, en wel gelijk aan de 

 klasse der kromme. Ligt S in P, dan heeft men alle redden door P 

 als de verbindingslijn PS te beschouwen, of, zoo men wil, alleen die, 

 welke een bijdrage tot 2(iü\ — t x ) opleveren, d.w.z. de raaklijnen in P. 



Hieruit kan een overeenkomstig en m. i. belangrijker theorema 

 voor het geslacht eener algebraïsche kromme worden afgeleid, waarbij 

 verder nog de rechte verbindingslijn P S door een algebraïsche kromme 

 vervangen kan worden. Later hoop ik dit in verband te brengen 

 met aanrakingsproblemen (aantallen algebraïsche krommen door aan- 



l ) Over een uitdrukking voor de klasse eener algebraïsche vlakke kromme met 

 hoogere singulariteiten. Verslag van 28 Mei 1904, p. 57. 



