(139) 



lichte plekken welke zij in het zonnebeeld aantroffen wanneer dit 

 in zoogenaamde ealeiumstraling werd gefotografeerd en die zij met 

 den naam „flocculi" bestempelden, kolommen van sterk stralenden 

 calciumdamp zouden zijn, zich verheffende boven de kolommen van 

 gecondenseerde dampen, wier toppen zich aan ons voordoen als de 

 granulaties der fotosfeer. Deze opvatting, aanvankelijk als hypothese 

 uitgesproken, wordt door Hale en Ellerman in een iets later ver- 

 schenen verhandeling over ,, Calcium and Hydrogen Flocculi" in 

 Astroph. Journ. XIX, p. 41 — 52, met veel minder voorbehoud aan 

 de verklaring der fotografieën ten grondslag gelegd. 



De groote autoriteit van Hale en van mannen als W. S. Lockyer, 

 J. Evershed en anderen, die in referaten de uitleggingen van Hale 

 en Ellerman wat de hoofdpunten betreft geheel onderschrijven, zou 

 oorzaak kunnen zijn dat aan deze beschouwingen meer gewicht werd 

 toegekend dan zij verdienen en dan de auteurs zelve aanvankelijk 

 daaraan hebben gehecht. 



Daarom is het niet overbodig te doen zien hoe men van al de 

 nieuwe verschijnselen, door den spectroheliograaf tot nu toe geopen- 

 baard, óók rekenschap kan geven op grond van de geheel andere 

 voorstellingen aangaande den physischen toestand der zon, waartoe 

 wij geleid werden door te letten op de kromming van lichtstralen 

 in niet homogene middenstoffen en op de anomale dispersie van het 

 licht in absorbeerende gassen. 



Hale en Ellerman houden met deze beide omstandigheden absoluut 

 geen rekening. Al hunne gevolgtrekkingen berusten op de onjuiste 

 onderstelling dat het monochromatische licht waarin zij telkens de 

 zon fotografeeren, zich van de bron af rechtlijnig heeft voortgeplant, 

 en dat zij dus het recht hebben de aanwezigheid van lichtuitstralende 

 massa's calciumdamp aan te nemen in de richtingen, waaruit calcium- 

 straling schijnt te komen. Door deze onderstelling te maken begaan 

 zij een dergelijke vergissing als iemand, die de lichtbrekende facetten 

 van een geslepen glazen ballon, waarbinnen een vlam brandt, als 

 zelfstandige lichtbronnen zou willen beschouwen. 



Ons uitgangspunt bij de verklaring van hetgeen de spectrohelio- 

 graaf te zien geeft zal zijn de hypothese, dat de zon een onbegrensde 

 gasmassa is, waarin zich onder den invloed van uitstraling en aswen- 

 teling voortdurend stroomingen, discontinuiteitsoppervlakken en wervels 

 vormen, zoodat de verschillende bestanddeelen er even innig gemengd 

 zijn als stikstof en zuurstof in de atmosfeer der aarde l ). Ook deze 



] ) Een overzicht van een zonnetheorie, op deze hypothese gehouwd, vindt men 

 in de Revue générale des Sciences, 15, p. 480—495, 30 Mai 1904. 



